Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

15 Ιανουαρίου, 2020

Carr: Feet First - A very interesting stoty



 January 12, 2020 by CW4 MICHAEL W. CARR
Naval Air Crewman demonstrate search and rescue techniques during a community outreach event in Cordova, Alaska, May 21, 2019. U.S. Navy Photo
By CW4 Michael Carr “Find the feet first,” I kept saying to myself. “Feet first, not the head.” I did not want to find the head. I had to find the body. There was no-one else in the small fishing village of Cordova AK who had SCUBA gear. The fisherman had fallen from the Cordova fishing pier, falling 20 feet into freezing Alaskan waters.
I wanted to find the fisherman’s feet first because I had never recovered a body before, and I did not want to first see his head or face in the turbid waters. I figured if I found his feet, then I could gain my composure and deal with whatever injuries he sustained as he fell off the pier.
I was not a trained military or rescue diver, I was simply a Coast Guard officer who was also a recreational diver, assigned to the Coast Guard buoy tender stationed in Cordova Alaska. We were having a quiet evening watch, I was the Officer of the Day (OOD) when our pier-side quarterdeck frantically called me.
“Ensign Carr this is Petty Officer Owens in the dock shack! Sir, a fisherman just fell off the pier into the water!”
I bounded from the wardroom to the 02 deck, and down the gangway to the pier.
“Where, show me where he fell!” I commanded.
“There, right there” responded Petty Officer Owens, pointing towards a set of pilings. “He was trying to cross over to the St Elias Cannery barge, and he slipped and was gone!”
“Pipe all hands on deck for man in the water recovery” I directed “And then notify the CO and XO.”
I stared at the water, no sign of anyone swimming or thrashing about. I shined my flashlight under the pier, ensuring I did not lean too far and end up in the water myself. The pier had no rails, it was a commercial structure built of rough lumber with an irregular surface.
“Get your dive gear,” commanded our ship’s Commanding Officer. He knew I was only a recreational diver, but he also knew I was motivated to attend Navy Dive School. On my most recent assignment request, I answered the question “List three assignments choices” with “US Navy Diving Officer Training,” for all three. You are supposed to choose three different assignments, but all I wanted to do was go to dive school.
“You want to go to Navy Dive School, then go find the fisherman’s body,” he stated.
I knew now was the time to walk the walk, or dive the dive. Anyone can talk about being a military diver, but now was the time to step up and prove I might have what it takes.
I gathered my dive gear and suited up. I tied a line around my waist, finishing with a slippery bowline. I thought about what I had to do. Jump in the water, descend the pilings, and find the body. Once found remove the line from around my waist and tie around the body. Secure the line properly with a secure hitch. Follow the line to the surface and then guide the line as Coasties on the pier retrieved the body. Focus, do it.
I pulled on my wetsuit gloves and turned on my flashlight. It was night, there was some scattered light from the ship’s deck lights and the floating cannery, but under the pier it was black. The water was brown and murky. “Don’t think about anything other than finding the body,” I said to myself. I jumped off the pier, feet first into the dark cold muddy waters. I sucked air through my regulator. “Calm down Carr” I repeated in my head. Do your job.
I descended twenty feet and landed on the mud bottom. I shined my light left and right. Nothing. The tide was flooding so I went in the direction of the current to the next set of pilings, shined my light around. Looked left, right, and up. Nothing. I sat in the mud for a moment. “Keep moving” I heard in my head “Find the body”.
And then, there he was, a big work boot in my light, I stopped. It felt like I sat there for a long time, but I am sure it was only a few seconds. I moved closer, the visibility was only a few feet, so I had to get right up on the boot to see the body. Lying face down in the mud. Wearing heavy work clothes, jacket, and fisherman boots. He likely went right to the bottom.
I grabbed his jacket so he would not drift away and then sat on top of him. I did not want him to drift away. I methodically untied the line from around my waist and then slipped the line under the fisherman, made several tight wraps under his arms and cinched the line tight over his back. I had not seen his face, I did not want to see his face. I just needed to successfully recover him before I ran out of air, and I was breathing hard.
I paused after the line was tied. I gave the line a few tugs and the fisherman came up off the bottom. I move him from under the pier to outside the pilings, and then followed the line back to the surface.
“I have him, tied to the line, pull him up” I yelled up to the Coasties on the pier. They started pulling and the heavy body came up. Once he was on the surface and in the air, I swam for the rocky beach. I swam on my back, watching the fisherman being raised through the air, and then hauled onto the pier.
“OK,” I said, “My knots did not fail” he is on the pier. I was exhausted, but my adrenaline was pumping. I sat on the beach for a few minutes, and then lugged my gear up the slope and down the pier to my ship.
“Good job,” said the CO, “I guess I can recommend you for Navy Dive school now.”
I did go to Navy Dive School after that assignment, and over the following decade served as a Coast Guard diver. Myself and other military divers did recover many bodies of drowned mariners, and we did see some of their faces. Seeing those faces, often blank stares of disbelief, made me pause. Our lives are precious and often taken from us in a flash. Appreciate your life, and make it worth something important. Positively influence others, stand for goodness & decency. I often think back on that fisherman, slowly walking down the Cordova pier, bundled against the wind and cold, maybe thinking about work, his girlfriend, or a cold beer, and then in a blink, he is falling into the cold, icy unforgiving Alaskan waters.


08 Ιανουαρίου, 2020

Μηχανική βλάβη επιβατηγού πλοίου στην Ηγουμενίτσα

....δεν γνωρίζω αν υπάρχει χειρότερη εταιρεία με φορτηγοποστάλια, σαν την συγκεκριμένη.
Φίλος μου είπε ότι την ημέρα ανχώρησης του, έφθασε στην Πάτρα για να πάρει το καράβι, το οποίο όμως δεν ήταν στο λιμάνι, και αναγκάσθηκε να πάει Ηγουμενίτσα, για να πάρει το άλλο της εταιρείας. Απ' ότι μου λέει πιθανόν να ήταν το συγκεκριμένο συμβάν για το οποίο το πλοίο δεν ήλθε στην Πάτρα για την αναχώρηση του. Μούγκα στην στρούγκα.
Να πούμε ότι εσωτερικά έχει κάποιο πολιτισμό το συγκεκριμένο πλοίο. Το άλλο που πάει Τυνησία, και δώρο να σας κάνουν το ταξείδι μην πάτε, η ξεφτίλα του να είσαι επιβάτης, αλλά και άσχετος ναυτικός. Και δεν συνεχίζουμε παρακάτω. Υπάρχει θέμα, οι επιθεωρητές στα λιμάνια, ο νηογνώμονας που το παρακολουθεί, κάθε πότε μπαίνουν στο πλοίο??

Μηχανική βλάβη επιβατηγού πλοίου στην Ηγουμενίτσα
Φωτο: Λιμενικό Σώμα
Ενημερώθηκε, πρώτες πρωινές ώρες σήμερα, η Λιμενική Αρχή Ηγουμενίτσας από τον Πλοίαρχο του Ε/Γ-Ο/Γ “FLORENCIA” σημαίας Ιταλίας, για βλάβη στην δεξιά κύρια μηχανή του πλοίου, το οποίο εκτελούσε προγραμματισμένο δρομολόγιο από Μπρίντεζι Ιταλίας προς Ηγουμενίτσα-Πάτρα, με 241 επιβάτες, 53 μέλη πληρώματος, 45 Ι.Χ.Ε και 121 Φ/Γ οχήματα.
Το “FLORENCIA” πλέοντας με μειωμένη ταχύτητα κατέπλευσε αυτοδύναμα στον λιμένα Ηγουμενίτσας, όπου προσδέθηκε με ασφάλεια, ενώ από το περιστατικό δεν αναφέρθηκε τραυματισμός και δε παρατηρήθηκε θαλάσσια ρύπανση.
Από το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ηγουμενίτσας απαγορεύτηκε ο απόπλους του εν λόγω πλοίου μέχρι την αποκατάσταση της βλάβης και προσκόμισης πιστοποιητικού διατήρησης κλάσης-αξιοπλοϊας από το νηογνώμονα που το παρακολουθεί.

Καμπανάκι Ουάσιγκτον για τη ναυσιπλοΐα στη Μέση Ανατολή

8 January 2020   naftikachronika.gr

Καμπανάκι Ουάσιγκτον για τη ναυσιπλοΐα στη Μέση Ανατολή
Το US Maritime Administration, μέσω ανακοίνωσής του την Τρίτη 7 Ιανουαρίου, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για πιθανές επιθέσεις ιρανικών δυνάμεων σε αμερικανικά πλοία που πλέουν ή/και θα πλεύσουν στα ύδατα της Μέσης Ανατολής, μετά τη βομβιστική επίθεση των ΗΠΑ κατά του Qasem Soleimani την περασμένη εβδομάδα.
«Η αντίδραση του Ιράν στο συγκεκριμένο συμβάν είναι άγνωστη, ωστόσο υπάρχει η πιθανότητα ιρανικής δράσης ενάντια στα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή», σημειώνει το υπουργείο στην ιστοσελίδα του.
Παράλληλα, στην ίδια ανακοίνωση το υπουργείο καλεί τα αμερικανικά εμπορικά πλοία να είναι ιδιαίτερα προσεκτικά και να συντονίζουν τον σχεδιασμό των ταξιδιών τους στον Περσικό Κόλπο, στα Στενά του Ορμούζ, στον Κόλπο του Ομάν, στη Βόρεια Αραβική Θάλασσα και στην Ερυθρά Θάλασσα με το NCAGS (US Fifth Fleet Naval Cooperation and Guidance for Shipping).
Τέλος, τη Δευτέρα 6 Ιανουαρίου, για πρώτη φορά από τον Σεπτέμβριο, η τιμή του πετρελαίου άγγιξε τα $70/βαρέλι, απόρροια της κλιμάκωσης των διενέξεων ΗΠΑ-Ιράν και εν μέσω ανησυχιών για την προσφορά μαύρου χρυσού από τη Μέση Ανατολή.

Σε εξέλιξη η επιχείρηση ρυμούλκησης ακυβέρνητου πλοίου

... από γκρίνια άλλο τίποτα, τι να πούμε στον άνθρωπο τον Πλοίαρχο, πως έχασε το τιμόνι??
Θα σηκώσει τους ώμους του, διότι όντως είναι παράξενο και παράδοξο με αυτή την πρόοδο να χάνεις το πηδάλιο, και βέβαια δεν εννοούν κάποια βλάβη??
Ούτε να το σκέπτεσθε.... με 10αρι, σιδηρομετάλευμα, και διπλαρομένος..  αφήστε το, πάω στην λιακάδα, και προτιμώ να κάνω μπάνιο έστω και με κρύα θάλασσα, που λέει ο λόγος....
Σε εξέλιξη η επιχείρηση ρυμούλκησης ακυβέρνητου πλοίου
Ρυμουλκό βρίσκεται, από χθες βράδυ, κοντά στο φορτηγό πλοίο “AEOLOS”, σημαίας Marshall Islands, που λόγω απώλειας του πηδαλίου του βρίσκεται ακυβέρνητο στη θαλάσσια περιοχή βορειοανατολικά του ακρωτηρίου Μαλέα.  Ωστόσο, οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες που επικρατούν στη θαλάσσια περιοχή (άνεμοι έντασης έως 10 μποφόρ) δεν διευκολύνουν τη ρυμούλκηση του πλοίου, γι’ αυτό στο σημείο αναμένεται και δεύτερο ρυμουλκό.
Το AEOLOS είχε αποπλεύσει με 22 αλλοδαπούς μέλη πλήρωμα από το λιμάνι Diliskelesi της Τουρκίας με προορισμό τον λιμένα San Nicolas της Αργεντινής έμφορτο με 19.273,42 μ.τ. σιδηρομεταλλεύματος.
Φωτό: ΑΠΕ-ΜΠΕ   πιθανώς αρχείου, αλλά καλό είναι να το γράφουν...
naftikachronik;a.gr

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με νέα από το Λιβυκό....

....μαζί με τα θαλασσινά και τα παπόρια, καλό είναι να γνωρίζουμε και πως δημιουργούνται τα γεγονότα, χωρίς σασπενς πλέον, αφού και η κυρά Μαρία, διαβάζει τα επόμενα που δεν έχουν γίνει ακόμα.
Γιατί τόσα χρόνια δεν ορίζαμε την ΑΟΖ, με τους φίλους γείτονες??
Φαίνεται η καθυστέρηση διαλεύκανε τα πράγματα, και η Τουρκία μπορεί να κάνει παιχνίδι στην Λιβύη. Κάπου γράφτηκε για την λυκοφιλία Τουρκίας Ρωσίας και αυτό είναι σωστό. Στην Λιβύη είναι σε απέναντι στρατόπεδα. Για προσέξτε και τις 2 γραμμές που έχω μαυρίσει, για να καταλάβετε , τι είχαν στο μυαλό τους όταν την διαλούσαν...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ,  διότι με αυτά που γίνονται θα το ευχόμαστε όλο τον χρόνο...

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΗ ΤΑΞΕΙΔΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.



Του Francesco De Palo από τη Ρώμη
Twitter@FDePalo
Τι θα συμβεί στη Λιβύη μετά την «ακινησία» της Ιταλίας; Μήπως η επιλογή του ορισμού του Luigi Di Maio ως υπουργού Eξωτερικών - ο οποίος έχει μόνο μία επαγγελματική εμπειρία στη ζωή του, ως πωλητής ποτών στο γήπεδο του Σαν Πάολο στη Νάπολη - , πιθανόν να ήταν ένα τραγικό λάθος;
Η Ιταλία έχει χάσει έδαφος επειδή δεν κατάλαβε ότι το «παιχνίδι» έγινε βαρύ. Χωρίς σημαντική στρατιωτική δύναμη και χωρίς τη θέληση να την χρησιμοποιήσει, αποκόπτεται.  Και η ανικανότητα του Πρωθυπουργού Conte και του υπουργού Di Maio να αποτελέσουν σημαντικούς  παράγοντες στη διεθνή σκηνή επιβαρύνει την κατάσταση. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Τουρκία και η Γαλλία έχουν ξεπεράσει την Ιταλία στη διαχείριση του φακέλου της Λιβύης.
Για να καταλάβουμε σε τι κίνδυνο βρίσκεται η ιταλική θέση έπρεπε τελικά να συνυπάρξει η κρίση στο Ιράν με αυτή στη Λιβύη.
Η νέα  γεωμετρική συμμαχία μεταξύ Τουρκίας, Ρωσίας και Ιράν στη Λιβύη βρίσκει γόνιμο έδαφος. Από τη στιγμή που η Γαλλία εξόντωσε τον Καντάφι το 2011 με την υποστήριξη της Αγγλίας και την ουδετερότητα των Αμερικανών, εκδηλώθηκε ακόμα μια φορά η επεκτατική της επιθυμία την Αφρική. Για τον λόγο αυτό, το Παρίσι είναι υποψήφιο για να αποτελέσει τη γέφυρα διαμεσολάβησης για μια νέα γαλλο-αφρικανική εταιρική σχέση αλλά και να είναι παρόν στη Μέση Ανατολή, από τη Λιβύη έως το Αφγανιστάν και αντικαθιστώντας  τους Αμερικανούς. Αυτός είναι ο γαλλικός σχεδιασμός που έγινε ακόμα πιο εύκολος εξαιτίας της ιταλικής σιωπής.
Όταν ο πρόεδρος Donald Trump ανέλαβε καθήκοντα στον Λευκό Οίκο, δήλωσε ότι αμφιβάλλει εάν ήθελε να εφαρμόσει μια  απεμπλοκή από τη Μεσόγειο, ξεκινώντας από τη Λιβύη. Η Ιταλία, αντί να ξεκινήσει μια μάχη για να γίνει ο άξονας στη Λιβύη, έχει κάνει πολλά λάθη. Το τελευταίο λάθος είναι ο ορισμός του Di Maio στο υπουργείο, το οποίο ανήκε στους De Gasperi, Moro, Nenni, Andreotti, Frattini και Fini.
Σήμερα το σενάριο προβλέπει μια πιθανή διαίρεση της Λιβύης σε τρία μέρη. Το πρώτο στους Αιγύπτιους, το δεύτερο στους Τούρκους και το τρίτο στους Γάλλους.
Ο ιταλικός ενεργειακός γίγαντας στερείται ενός ισχυρού και αξιόπιστου «οδηγού» που να καταλαβαίνει γρήγορα τη στρατηγική της Λιβύης. Δεν υπάρχει μόνο το θέμα της μετανάστευσης στο τραπέζι, αλλά και το ζήτημα της ασφάλειας των επιχειρήσεων.
Το 2017 υπήρχε η δυνατότητα απευθείας πτήσεων μεταξύ Λιβύης και Ιταλίας, ώστε να αντιμετωπιστεί η κρίση των μεταναστών και να δημιουργηθούν μελλοντικές επιχειρηματικές ευκαιρίες. Αλλά η Ρώμη δεν κατόρθωσε να οργανώσει έναν σοβαρό και παραγωγικό διάλογο με τη Λιβύη για να επιτευχθεί αυτό. Ο στόχος έπρεπε να είναι η επίτευξη συμφωνίας, προκειμένου να επιτευχθεί ένα διπλό αποτέλεσμα: αφενός, να σταματήσει ο δίαυλος διέλευσης από την Αφρική στην Ιταλία,  και από την άλλη να πλησιαστούν το Παρίσι και το Λονδίνο, τα οποία εδώ και αρκετό καιρό βρίσκονται σε μόνιμη βάση στη χώρα και υπερασπίζονται νομίμως τα συμφέροντά τους.
Μια απευθείας πτήση μεταξύ Λιβύης και Ιταλίας θα ήταν ένα σημαντικό πρώτο βήμα, ίσως το προπαρασκευαστικό για μια διαφορετική σχέση με την περιοχή. Επίσης εάν η Ιταλία κέρδιζε τη σύμβαση για την ανοικοδόμηση του αεροδρομίου της Τρίπολης. Εάν υπήρχε ένα πλαίσιο ασφάλειας, τότε θα ήταν δυνατό να επιλυθεί με την Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης,  το ζήτημα των  πιστώσεων που αναμένουν οι ιταλικές εταιρείες. Αντ 'αυτού, οι φόβοι του Di Maio και η «ακινησία» των κυβερνήσεων Conte 1 και Conte 2 έκαναν τα πράγματα έτσι.
Τελευταία ενημέρωση: Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2020, 14:50
zougla.gr