ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΑΦΑΣ - IMIA

 fb.com  Ioanna Giannopoulou

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΑΦΑΣ

~Ο άνθρωπος που ήταν έτοιμος να πολεμήσει όταν η ιστορία δίσταζε~

"Τη νύχτα των Ιμίων, η Ελλάδα δεν βρέθηκε μόνο μπροστά σε ένα γεωπολιτικό δίλημμα.

Βρέθηκε μπροστά στον ίδιο της τον εαυτό.

Σε γραφεία ζυγίζονταν φόβοι και «ισορροπίες».

Στο πεδίο υπήρχαν άνδρες έτοιμοι να αναλάβουν το βάρος της Ιστορίας.

Ένας από αυτούς ήταν ο Αθανάσιος Μπάφας.

Διοικητής της Δ’ Μοίρας Καταδρομών.

Άνθρωπος των Ειδικών Δυνάμεων, των πραγματικών πολέμων και των δύσκολων αποφάσεων."

Η νύχτα της 30ής προς την 31η Ιανουαρίου 1996 δεν ήταν μια συνηθισμένη νύχτα.

Ήταν από εκείνες που συμπυκνώνουν δεκαετίες ιστορίας μέσα σε λίγες ώρες.

Στα Ίμια, δύο βραχονησίδες φαινομενικά ασήμαντες, συγκρούστηκαν δύο κόσμοι

ο κόσμος της απόφασης και ο κόσμος της δειλίας και της αναβολής.

Η Ελλάδα βρέθηκε τότε μπροστά σε ένα σταυροδρόμι που δεν ήταν μόνο γεωπολιτικό.

Ήταν υπαρξιακό και ενώ σε πολιτικά και διπλωματικά γραφεία ζυγίζονταν φόβοι, πιέσεις και «ισορροπίες»,στο πεδίο υπήρχαν άνθρωποι έτοιμοι να αναλάβουν το βάρος της Ιστορίας.

Ένας από αυτούς ήταν αδιαμφισβήτητα ο Αθανάσιος Μπάφας.Τότε διοικητής της Δ’ Μοίρας Καταδρομών, στη Ρεντίνα.Ένας αξιωματικός που δεν είχε μάθει τον πόλεμο από θεωρίες,

αλλά από πραγματικά μέτωπα, από αίμα, λάσπη και νεκρούς είτε σε μάχη είτε αμάχους.

Εκείνο το παγωμένο σούρουπο, η Μοίρα βρισκόταν σε πλήρη ετοιμότητα μάχης.

Το σήμα από το ΓΕΣ ήταν σαφές.

Η αποστολή γνωστή.

Ο προορισμός, Ίμια.

Ο Αθανάσιος Μπάφας είδε στα μάτια των ανδρών του αυτό που μόνο οι πραγματικοί διοικητές αναγνωρίζουν,την αγωνία πριν την απόφαση.

Τους μάζεψε κοντά του και μίλησε όπως μιλούν οι ηγέτες στις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας

χωρίς ψεύτικη παρηγοριά, χωρίς μεγάλα λόγια.

Τους είπε ότι κάποιοι ίσως δεν θα επιστρέψουν.

Ότι κάποιοι πιθανόν θα γίνουν «χρυσά γράμματα σε λευκό μάρμαρο».Αλλά και ότι όλοι όφειλαν να φύγουν νικητές, γιατί η νίκη δεν μετριέται μόνο με το αποτέλεσμα,αλλά με τη στάση απέναντι στο καθήκον.Οι φωνές των καταδρομέων σκέπασαν τα λόγια του.

Η επιχείρηση «Ηθικόν Ακμαιότατον» είχε επιτύχει.

Αυτός ήταν ο Αθανάσιος Μπάφας άνθρωπος που ήξερε πως οι μάχες κερδίζονται πρώτα στο φρόνημα και βέβαια αυτό μόνο τυχαίο δεν ήταν.

Ο Αθανάσιος Μπάφας ανήκε σε μια σπάνια κατηγορία Ελλήνων αξιωματικών.

Απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων το 1974,επέλεξε συνειδητά τον δύσκολο δρόμο των Ειδικών Δυνάμεων.

Καταδρομέας.

Αλεξιπτωτιστής.

Ranger.

Βατραχάνθρωπος των ΟΥΚ.

Ελεύθερη πτώση από 11.000 μέτρα με οξυγόνο.

Στα 52 του χρόνια αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Υποστρατήγου,

έχοντας συγκεντρώσει επιχειρησιακή εμπειρία που ελάχιστοι Έλληνες αξιωματικοί είχαν αποκτήσει.Το 1991, στον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας, βρέθηκε ως παρατηρητής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σε έναν πόλεμο ακραίας αγριότητας.

73 αποστολές στο μέτωπο.

Πόλεις όπως το Ζάγκρεμπ, το Βούκοβαρ, το Όσιγιεκ, το Κάρλοβατς.

120.000 βλήματα σε τρεις εβδομάδες.

Ομαδικές εκτελέσεις.

Παιδιά νεκρά.

Άνθρωποι γδαρμένοι ζωντανοί.

Δεν έγραψε αυτά τα γεγονότα για να προκαλέσει εντύπωση.Τα κατέγραψε γιατί πίστευε ότι η ιστορία πρέπει να λέγεται όπως είναι, αλλιώς επαναλαμβάνεται.

Στην ίδια αποστολή έσωσε σερβικές κοινότητες από βέβαιη σφαγή,διέσωσε Έλληνες οδηγούς που κρατούνταν όμηροι,φυγάδευσε Έλληνες φοιτητές από το Ζάγκρεμπ με προσωπικό κόστος.

Λίγο αργότερα, στο Βόρειο Ιράκ, ως αξιωματικός του ΟΗΕ,ανέλαβε τον έλεγχο μιας ζώνης 450 χιλιομέτρων.Ανακάλυψε ομαδικούς τάφους Κούρδων,διαπραγματεύτηκε με Ιρακινούς αξιωματικούς,διέσχισε μόνος του μέτωπα,

επέστρεψε στην Ελλάδα κρυφά για να μεταφέρει επιστολή των Κούρδων στον τότε πρωθυπουργό.

Όλα αυτά τα είχε ήδη ζήσει όταν ήρθαν τα Ίμια.

Γι’ αυτό και στάθηκε εκείνη τη νύχτα όχι απλώς ως διοικητής,αλλά ως φορέας μιας πολεμικής μνήμης που η Ελλάδα είχε αρχίσει να ξεχνά.

Ο Αθανάσιος Μπάφας αποστρατεύθηκε άδοξα λίγα χρόνια αργότερα.Όμως δεν αποστρατεύτηκε ποτέ από τη μνήμη των ανδρών του.

Ούτε από την Ιστορία.

Έφυγε από τη ζωή στις 16 Μαΐου 2024.

Αλλά υπάρχουν άνθρωποι που δεν «φεύγουν».

Απλώς περνούν στο επίπεδο της συλλογικής μνήμης ενός Έθνους.

Στην επέτειο των Ιμίων,

τιμούμε τους νεκρούς,

θυμόμαστε τις χαμένες ευκαιρίες,

και σκύβουμε το κεφάλι μπροστά σε εκείνους που ήταν έτοιμοι να πληρώσουν το τίμημα.

Ο Αθανάσιος Μπάφας ήταν ένας από αυτούς.

Όσο υπάρχουν τέτοια παραδείγματα,

η ιστορία δεν τελειώνει.

Αιωνία σου η μνήμη, Στρατηγέ.

Στυλ. Καβάζης