Οι ήρωες καπετάνιοι που έσωσαν ζωές στο Μάτι

...περιμένουν να γίνει κάποιο συμβάν, ώστε ν ασχοληθούν με τους καπεταναίους και τα πληρώματα.
Τους ανακάλυψαν, μπράβο τους... 

Τετάρτη, 01 Αύγουστος 2018 10:13

«Έχει γεμίσει η θάλασσα ανθρώπους.» Η γεμάτη αγωνία κραυγή των ψαράδων προς το Λιμεναρχείο της Ραφήνας ξεχυνόταν από τον ασύρματο στη γέφυρα του ταχύπλοου επιβατηγού-οχηματαγωγού «Super Runner» το βράδυ της περασμένης Δευτέρας. Ώρες μετά την εκδήλωση της πυρκαγιάς που εγκλώβισε εκατοντάδες ανθρώπους στις παραλίες της περιοχής και τους ανάγκασε να πέσουν στη θάλασσα.

Tρεις Έλληνες καπετάνιοι της ελληνικής ακτοπλοΐας ήταν από τους πρώτους που έδωσαν τον δικό τους αγώνα γεμάτοι αυταπάρνηση αλλά και επαγγελματισμό για τη διάσωση από τη θάλασσα συνανθρώπων όπου είχαν βρει καταφύγιο για να γλιτώσουν από τον πύρινο εφιάλτη που κατέκαιγε την ευρύτερη περιοχή στο Μάτι.

«‘Εχουν περάσει οι μέρες και ακόμη τον ύπνο μας στοιχειώνει η εικόνα με τα φοβισμένα μάτια των τριών παιδιών που διασώσαμε μαζί με τους γονείς τους από τη θάλασσα. Ζήσαμε ένα δράμα. Ένα δράμα. Είμαι πατέρας τριών παιδιών και δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου αυτά που έζησα εκείνο το βράδυ» είναι τα λόγια του πλοιάρχου, του «Super Runner», Γιώργου Δήμου που ήταν ο πρώτος που έκανε έρευνα και διάσωση στην περιοχή ερχόμενος από την Τήνο. Ένα δεύτερο πλοίο της ίδιας εταιρείας, της Golden Star Ferries, το «Super Ferry» έκανε και αυτό λίγο αργότερα έρευνα και διάσωση στην ίδια περιοχή.

Ο Γιώργος Δήμου, καπετάνιος του «Super Runner»

«Ενημερωθήκαμε από το Olympia Radio από τον Θάλαμο Επιχειρήσεων του υπουργείου Ναυτιλίας ότι αναζητούνται 10 άτομα στη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή. Πλησιάζοντας όμως προς το λιμάνι της Ραφήνας ακούγαμε μέσω ασυρμάτου συνομιλίες μεταξύ των καπετάνιων των ψαράδικων ότι υπάρχουν πολλά άτομα στη θάλασσα. «Έχει γεμίσει η θάλασσα ανθρώπους» φώναζαν. Μιλούσαν με το Λιμεναρχείο. Μειώσαμε ταχύτητα, βάλαμε «οπτήρες» δηλαδή παρατηρητές-μέλη του πληρώματος στην πλώρη, στη γέφυρα, δεξιά και αριστερά του πλοίου, ανάψαμε τους φακούς και αναζητούσαμε ανθρώπους στη θάλασσα. Ο λοστρόμος άκουσε μία γυναικεία φωνή να καλεί σε βοήθεια. Έκανα κράττει τις μηχανές και γύρισα την πλώρη στον καιρό. Μέσα σε ένα λεπτό είχαμε κατεβάσει στη θάλασσα τη λέμβο ταχείας διάσωσης. Σε δύο λεπτά τους είχαμε εντοπίσει. Έσβησα τη μηχανή του πλοίου και το κρατούσα με το «προπελάκι». Λόγω του κυματισμού τους ανεβάσαμε από τον καταπέλτη. Ρωτήσαμε το ζευγάρι αν είχε ακούσει άλλους να καλούν σε βοήθεια και μας είπαν όχι. Δώσαμε τα στοιχεία τους στο Λιμεναρχείο της Ραφήνας και ξεκινήσαμε για το λιμάνι. Δεν μπορούσαμε να πλησιάσουμε τα καϊκια γιατί το πλοίο κινείται με τζετ- κινητήρα αεριώθησης και υπήρχε ο κίνδυνος να «ρουφήξει» τον κόσμο που βρισκόταν στη θάλασσα και να κάνει ζημιά στα ψαροκάικα. Έχουν περάσει μέρες και εμείς κάθε φορά που πλέουμε στην ευρύτερη περιοχή της Ραφήνας αναζητάμε ναυαγούς. Ζήσαμε ένα δράμα.»

 

Ο Γιάννης Βουτσελάκος, καπετάνιος του «Tera Jet»

Το επιβατηγό-οχηματαγωγό «Tera Jet» βρισκόταν δεμένο στο λιμάνι της Ραφήνας τις ώρες που εκτυλισσόταν η τραγωδία. Ο πλοίαρχος Γιάννης Βουτσελάκος δεν ενημερώθηκε από επίσημες αρχές αλλά από τον διευθυντή της πλοιοκτήτριας εταιρείας SeaJets, υποναύαρχο εν αποστρατεία Νίκο Καβαλλιέρο, για να κάνει έρευνα και διάσωση.

«Πήρα εντολή από τον κο Καβαλλιέρο να ρίξουμε στη θάλασσα τη λέμβο ταχείας διάσωσης και να κινηθούμε προς το Κόκκινο Λιμανάκι που είχε παγιδευτεί κόσμος. Έξω ήταν σκοτάδι- πίσσα ενώ η ατμόσφαιρα ήταν πνιγηρή από τους καπνούς και τις στάχτες. Έτσι όπως φυσούσε νόμιζες ότι ο αέρας θα σου κάψει το δέρμα. Ο κυματισμός ήταν 1,5 μέτρο και δυσκόλευε τις προσπάθειές μας αφού το βαρκάκι είναι πεντάμετρο. Οι ψαράδες με το δυνατά φώτα που είχαν στα καΐκια μας βοήθησαν. Το περίεργο είναι ότι ενώ ακούγαμε να πετάνε ελικόπτερα κανένα δεν έριξε φωτιστικές φωτοβολίδες, αυτές που κάνουν τη νύχτα –μέρα. Αν είχαν κάνει θα μας είχαν βοηθήσει πολύ.

Από ένα καΐκι μας είπαν να πάμε προς τα βαθιά όπου υπήρχε πολύς κόσμος. Εκεί εντοπίσαμε 13 άτομα. Όλοι τους εξαντλημένοι. Με το ζόρι καταφέραμε να τους ανεβάσουμε στη λέμβο. Εκεί εντοπίσαμε νεκρή τη 14χρονη Εβίτα.

Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς το Μάτι όπου αντικρίσαμε περί τα 300 άτομα εγκλωβισμένα στην παραλία. Επικρατούσε πανικός. Θέλανε όλοι να επιβιβαστούν στο βαρκάκι. Υπήρχαν στην παραλία αστυνομικοί και λιμενικοί που τους συγκρατούσαν και προσπαθούσαν να τους ηρεμήσουν. Συγκεντρωθήκαμε 6-7 μικρά σκάφη που μπορούσαν να πλησιάσουν στην παραλία και σιγά-σιγά κάνοντας πολλά δρομολόγια καταφέραμε να τους μετ επιβιβάσουμε σε πλωτά του Λιμενικού που βρισκόντουσαν στα ανοιχτά. Ούτε εγώ ούτε τα μέλη του πληρώματος έχουμε ξαναζήσει τέτοιες καταστάσεις. Ήταν κάτι το συγκλονιστικό».

Ο τρίτος καπετάνιος που έκανε έρευνα και διάσωση κάτω από δύσκολες καταστάσεις ήταν ο Αθανάσιος Χαλάς του «Super Ferry». Μόλις με τρία χρόνια προϋπηρεσία κατέδειξε την υψηλή κατάρτιση, το αίσθημα ευθύνης και τη ναυτοσύνη των νεότερων Ελλήνων αξιωματικών που αποδεικνύονται άξιοι συνεχιστές όλων όσοι συνέβαλαν στη δημιουργία, διατήρηση και εξέλιξη μίας μοναδικής, παγκοσμίως, ναυτικής κληρονομιάς. Της ελληνικής.

«Φύγαμε από την Άνδρο με προορισμό τη Ραφήνα. Ώρα 20.50’ σύμφωνα με το ημερολόγιο γέφυρας λάβαμε σήμα από το Olympia Radio ότι υπάρχουν αγνοούμενοι. Είχαμε ήδη μία εικόνα από την τηλεόραση. Κατά τις 22.00 φθάσαμε στη θαλάσσια περιοχή. Ελαττώσαμε ταχύτητα και θέσαμε σε εφαρμογή το σχέδιο έρευνας και διάσωσης. Μετά από 20 λεπτά εντοπίσαμε ανθρώπους στη θάλασσα. Επτά δεξιά του πλοίου και δύο αριστερά. Οι δύο φαινόντουσαν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Αποφασίσαμε να διασώσουμε πρώτα αυτούς με τη λέμβο ταχείας διάσωσης. Η ώρα είχε πάει 22.45’.

Ο Θανάσης Χαλάς του «Super Ferry»

Όλη αυτή την ώρα μεγάλη μου έννοια ήταν να μην πέσουμε με το πλοίο, που είναι μεγάλο, πάνω σε ναυαγούς που μπορεί να βρίσκονταν στην περιοχή και να μην τους είχαμε ακόμη εντοπίσει αφού είχε σκοτάδι. Στο μεταξύ, τα ρεύματα είχαν μετακινήσει από την αρχική θέση τόσο το πλοίο όσο και τους επτά ναυαγούς με αποτέλεσμα να έχουμε χάσει την οπτική επαφή. Είχα κρατήσει όμως το αρχικό στίγμα τους. Έκανα τους υπολογισμούς και κατευθύνθηκα προς το σημείο που εκτίμησα ότι θα βρισκόντουσαν. Όντως τους εντοπίσαμε. Ήρθε ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού το οποίο κατεύθυνα επιχειρησιακά. Του υπέδειξα που να φωτίσει και διευκόλυνε το έργο μας. Βάσει του ημερολογίου γέφυρας οι επτά συνάνθρωποι μας ήταν σώοι πάνω στο πλοίο μας στις 23.40’. Στη θαλάσσια περιοχή είχε καταπλεύσει και η Φρεγάτα «ΕΛΛΗ» η οποία λίγο αργότερα περισυνέλλεξε σώα, βελγίδα υπήκοο που ήταν σύζυγος ενός εκ των επτά που είχαμε διασώσει. Αντιμετωπίσαμε τη δύσκολη αυτή κατάσταση όπως έπρεπε γιατί είμαστε, όλο το πλήρωμα, πολύ καλά εκπαιδευμένοι. Κάθε εβδομάδα κάνουμε γυμνάσια ώστε να είμαστε πανέτοιμοι, αν χρειαστεί, να αντιμετωπίσουμε διάφορους κινδύνους που μπορεί να προκύψουν.»

newmoney

Γιατί το ελληνικό νηολόγιο δεν είναι ελκυστικ

Δημοσίευση: 18 / 7 / 2018

Το ελληνικό νηολόγιο χάνει συνεχώς έδαφος. Ανεπαίσθητα μεν, γιατί η πρόσθεση τους τελευταίους μήνες ενός αριθμού σκαφών αναψυχής στις μικρές κατηγορίες πλοίων (100-300 κόρους ολικής χωρητικότητας) «κρύβει» την αλλαγή ρότας των μεγαλύτερων πλοίων, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο αριθμός των πλοίων που υψώνουν την ελληνική σημαία βαίνει συνεχώς μειούμενος και αναφερόμαστε σε πλοία μεταφορικής ικανότητάς από 3.000 κοχ και άνω.
Επισημαίνεται ότι στα πλοία από 3.000 κοχ και άνω εφαρμόζεται η οργανική σύνθεση πληρώματος που υπεγράφη το 2006 από τον τότε υπουργό ναυτιλίας Μανώλη Κεφαλογιάννη, απόφαση που δεν ισχύει για τα μικρότερης μεταφορικής ικανότητας πλοία.
Αρμόδιοι παράγοντες της Ακτής Μιαούλης κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου ναυτιλίας επισημαίνοντας ότι το ελληνικό νηολόγιο δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστικό κυρίως για τα πλοία μεγάλης χωρητικότητας, καθώς χαρακτηρίζεται από αυξημένα κόστη και μεγάλη γραφειοκρατία σε σύγκριση με άλλα ανταγωνιστικά νηολόγια. Προσθέτουν μάλιστα ότι το υπουργείο θα πρέπει να αποφύγει την επιβάρυνση του νηολογίου με επιπλέον χρεώσεις, ενώ είναι ανάγκη να ληφθούν μέτρα εκσυγχρονισμού της σχετικής νομοθεσίας για να το καταστήσει πιο ελκυστικό.
Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία που δημοσιεύει σε μηνιαία βάση η Ελληνική Στατιστική Αρχή και τη σχετική επεξεργασία στην οποία έχει προχωρήσει η «Ν», από τον Δεκέμβριο του 2013 μέχρι και τον Μάιο του 2018 η ελληνική σημαία έχει χάσει 63 πλοία μεταφορικής ικανότητας άνω των 3.000 κοχ. Στα πλοία αυτά σύμφωνα με τη νομοθεσία περί συνθέσεων απασχολούνται συνολικά από 4-6 Έλληνες συν τον πλοίαρχο, ανάλογα με το μέγεθος του πλοίου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το εξεταζόμενο διάστημα ο αριθμός των πλοίων που ανήκουν στην κατηγορία επιβατηγά και άλλα μένει σχετικά σταθερός στα 85-87 πλοία, γεγονός που σημαίνει ότι μειώνεται ο αριθμός των φορτηγών πλοίων και των δεξαμενοπλοίων.
Ειδικότερα, ο αριθμός των φορτηγών πλοίων μειώθηκε από τα 344 πλοία συνολικής μεταφορικής ικανότητας 15.533.837 κοχ τον Δεκέμβριο του 2013 στα 270 πλοία συνολικής μεταφορικής ικανότητας 13.037.455 κοχ. τον Μάιο του 2018.
Αντιθέτως στα δεξαμενόπλοια η εικόνα είναι διαφορετική, καθώς παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια μικρή άνοδος (13 πλοία) του αριθμού των πλοίων από τα 363 πλοία συνολικής μεταφορικής ικανότητας 26.732.199 κοχ στα 376 πλοία, 29.188.699 κοχ.
Ωστόσο η άνοδος αυτή δεν μπορεί να αντισταθμίσει τη μεγάλη πίεση που δέχεται το νηολόγιο στα φορτηγά πλοία, που είναι -πρέπει να σημειωθεί- και η πολυπληθέστερη κατηγορία πλοίων του ελληνόκτητου και του παγκόσμιου στόλου.
Ωστόσο εάν «ανέβουμε» στις μεγάλες κατηγορίες, δηλαδή τα πλοία άνω των 30.000 κοχ, που συνιστούν και το μεγάλο ειδικό βάρος του νηολογίου, ο αριθμός των δεξαμενοπλοίων που προστέθηκαν στη σημαία είναι μικρότερος (έξι πλοία). Ειδικότερα στα πλοία άνω των 30.000 κοχ ο αριθμός δεξαμενόπλοιων που είναι εγγεγραμμένα στο ελληνικό νηολόγιο αυξήθηκε από 302 πλοία τον Δεκέμβριο του 2013 στα 308 τον Μάιο του 2018. Αντιθέτως ο αριθμός των φορτηγών πλοίων μεταφορικής ικανότητας άνω των 30.000 κοχ μειώθηκε από τα 250 πλοία τον Δεκέμβριο του 2013 στα 196 πλοία τον Μάιο του 2018.
Στην κατηγορία των επιβατηγών και λοιπών πλοίων ο αριθμός τους παρέμεινε σχετικά σταθερός στα 8-9 πλοία όλα αυτά τα χρόνια.
Στο σύνολό του πάντως το ελληνικό νηολόγιο αποτελείται τον Μάιο του 2018 από 1.863 πλοία, 100 κοχ και άνω, συνολικής μεταφορικής ικανότητας 43.918.691 κοχ, και είναι αυξημένο κατά 0,6% σε αριθμό πλοίων σε σχέση με τον Μάιο του 2017 και μειωμένο κατά 2,2% σε κοχ από τον ίδιο μήνα πέρυσι.
Σημειώνεται ότι μόλις πρόσφατα στη συνέντευξη Τύπου στα Ποσειδώνια ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) κ. Θεόδωρος Βενιάμης, αναφερόμενος στο νηολόγιο, σημείωσε μεταξύ άλλων ότι «δεν επαρκεί ο αριθμός των Ελλήνων αξιωματικών για να επανδρωθούν τα πλοία με ελληνική σημαία και αυτός είναι ο βασικός λόγος που οι πλοιοκτήτες αποφεύγουν τη σημαία». «Χρειάζεται να ξεπεράσουμε αγκυλώσεις και να κάνουμε τη σημαία ανταγωνιστική, όπως η Μάλτα και η Κύπρος. Χρειάζεται μια επανάσταση απέναντι στους συνδικαλιστές, που όμως θα ωφελήσει τους εργαζόμενους, αφού θα έρθουν χιλιάδες νέοι στα πλοία» πρόσθεσε ο πρόεδρος της ΕΕΕ.
Πάντως ο κ. Κουρουμπλής δήλωσε πρόσφατα ότι είναι σε εξέλιξη συνομιλίες με την ΕΕΕ και άλλους παράγοντες, και ότι θα επιχειρήσει να γίνει μια τομή στην ελληνική ναυτιλία, ώστε να βρεθεί τρόπος να αλλάξει η σύνθεση των πληρωμάτων και να γίνει πιο ελκτική η ελληνική σημαία.
naftemporiki.gr

Ι. Πολυχρονόπουλος: Είναι όμορφο πράγμα να ασχολείσαι με τη θάλασσα

«Τώρα έχω ακόμη μεγαλύτερη επιθυμία για ανάπτυξη και διεύρυνση των δραστηριοτήτων μας από ότι όταν ξεκίνησα 50 χρόνια πριν…» τονίζει στο maritimesTV, ο Ιωάννης Πολυχρονόπουλος , ιδρυτής του ομίλου Polyeco από το περίπτερο του ομίλου στην έκθεση των Ποσειδωνίων.
Μιλά για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες του ομίλου λέγοντας πως είναι ανταγωνιστικά σε παγκόσμιο επίπεδο. «Στο ballast water είμαστε στην πρώτη τριάδα σε πωλήσεις παγκοσμίως.» επισημαίνει
Μιλά επίσης, για την ναυπηγοεπισκευαστική δραστηριότητα και τις προσπάθειες που καταβάλει για την ανάπτυξή της.
Αναφέρεται και στο αναπτυσσόμενο δίκτυο του ομίλου για την περισυλλογή αποβλήτων από τα συστήματα scrubbers σε όλο τον κόσμο.

www.maritimes.gr

Θάλασσα: Μια πανάρχαια αγαπημένη λέξη

Επιμέλεια: Παύλος Μεθενίτης
Μία από τις πιο αγαπημένες ελληνικές λέξεις, που την έχουνε στο στόμα τους και στην καρδιά...
τους οι Έλληνες, και όλοι οι άλλοι που ζουν ή περνούν από αυτόν τον τόπο, που παραμένει ίδια και απαράλλαχτη για χιλιάδες χρόνια, είναι αβέβαιης ετυμολογίας! Αλήθεια! Η θάλασσα λοιπόν, η υδάτινη, αλμυρή έκταση που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας της γης, σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, είναι αγνώστου ετύμου.

Σίγουρα είναι μια λέξη πανάρχαια, πιθανότατα προελληνική, αφού δεν απαντά σε άλλη συγγενική, δηλαδή ινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Σ’ αυτές τις γλώσσες, οι λέξεις για τη θάλασσα σχηματίζονται από το θέμα –mer που δεν υπάρχει στα ελληνικά. Στα λατινικά είναι «mare», στα γαλλικά «mer», στα ιρλανδικά «muir», «meer» στα γερμανικά, κλπ. Τώρα η λέξη «θάλασσα», μπορεί να συνδέεται με τη μακεδονική ιδιωματική λέξη «δάλαγχαν», λέει το Λεξικό.

Τώρα, υπάρχουν διάφορες λέξεις σχεδόν συνώνυμες με τη «θάλασσα» - σχεδόν, καθώς παρουσιάζουν λεπτές εννοιολογικές διαφορές. Ο «ωκεανός», ας πούμε, είναι και αυτή μια λέξη άγνωστης ετυμολογίας, πιθανώς δάνειο από κάποια πανάρχαια γλώσσα. Αρχικά σήμαινε τον μυθικό τεράστιο ποταμό χωρίς αρχή και τέλος, που περιέκλειε τον κόσμο, όπως τον γνώριζαν οι αρχαίοι – σήμερα, ο ωκεανός είναι η ακόμα μεγαλύτερη θαλάσσια έκταση που χωρίζει ηπείρους μεταξύ τους. Ανοιχτή θάλασσα είναι και το «πέλαγος», που η ετυμολογία της τη συνδέει με τις ανοιχτές, αναπεταμένες επιφάνειες της θάλασσας. Έχουμε και τη λέξη «πόντος», που αρχικά σήμαινε «θαλάσσιο πέρασμα, δρόμος», ενώ τώρα είναι η «κλειστή διαπλεύσιμη θάλασσα». Η λέξη σχετίζεται ετυμολογικά με το λατινικό «pons – pontis», που είναι βέβαια η γέφυρα, το πέρασμα...

Αυτές τις μέρες πάντως, που οι μισοί βρίσκονται στην δροσερή αγκαλιά της θάλασσας, με τους άλλους μισούς να περιμένουν ανυπόμονα τη σειρά τους, αξίζει τον κόπο να γνωρίζεις πως η «ακρογιαλιά», ας πούμε, που παίζουν πανευτυχή τα πιτσιρίκια με τα κουβαδάκια τους, είναι η άκρη του «γιαλού», του αρχαίου «αιγιαλού», δηλαδή της ακροθαλασσιάς. Κι αυτός ο αιγιαλός, άκου τώρα, προέρχεται από το «εν αιγί αλός», (στο κύμα της θάλασσας) όπου «αίγες», δηλαδή κατσίκες, έλεγαν οι αρχαίοι μεταφορικά τα μεγάλα κύματα, για την ορμητικότητά τους...

Να πούμε καταλήγοντας, πως η λέξη «θάλασσα» έχει την τιμητική της θέση στη γλώσσα μας, τόσους αιώνες που την χρησιμοποιούμε: για παράδειγμα, «τα κάνω θάλασσα» σημαίνει αποτυγχάνω παταγωδώς, ενώ ακόμα είναι σε χρήση η ρήση του Αισώπου: «πυρ γυνή και θάλασσα (δυνατά τρία)». Ο αρχαίος παραμυθάς εννοούσε πως η γυναίκα ανήκει στα τρία μεγαλύτερα κακά του κόσμου. Μάλλον θα προσπάθησε να ανάψει φωτιά κατά παραγγελίαν της γυναίκας του μέσα σε μια βάρκα, και τα ‘κανε θάλασσα ο κακομοίρης...
tro-ma-ktiko.gr

Η ανατριχιαστική ιστορία Έλληνα πιλότου: «Πάλευα επί 6 ώρες με κύματα και με έσωσε ο προφήτης Ηλίας»

Πέμπτη 19/7/18

Βράδυ της 19ης Ιουλίου 1984...
Ένα ζευγάρι F-4 απογειώνεται από την αεροπορική βάση της Ανδραβίδας. Η εντολή που λαμβάνουν από το Κέντρο Αεροπορικού Ελέγχου είναι να αναχαιτίσουν τουρκικά μαχητικά μεταξύ Κεφαλονιάς και Ιταλίας.

Νούμερο 2 του σχηματισμού ο τότε 30χρονος σμηναγός Κώστας Ιατρίδης.

Αφού ολοκληρώνουν την αποστολή τους, συνεχίζουν έχοντας ως εκπαιδευτικό σενάριο χαμηλές αναχαιτίσεις. Λίγο μετά τις 9 το βράδυ και ενώ πετούσαν δυτικά της Κεφαλονιάς, ο κινητήρας του Φάντομ αναφλέγεται.

Ο σμηναγός Ιατρίδης, θα χρησιμοποιήσει με επιτυχία το εκτινασσόμενο κάθισμα και θα πέσει στα παγωμένα νερά του Ιονίου.

Πέρασαν 34 χρόνια και με μια συγκινητική ανάρτηση του ο επίτιμος Διοικητής της ΔΑΥ θυμάται:

Το να είσαι πιλότος σε μαχητικά Αεροσκάφη είναι ένα πολύ ωραίο «επάγγελμα» , αλλά με μεγάλο βαθμό επικινδυνότητας και η επιλογή του απαιτεί περισσό θάρρος ,αντοχή, ψυχή , ,αφοσίωση στο καθήκον, επαγγελματισμό, γενναιοψυχία, αυταπάρνηση, τεράστια συναίσθηση της ευθύνης και αστείρευτα αποθέματα αυτοσυγκράτησης και ευθύνης.

Η ζωή του πιλότου όμως είναι αναμφίβολα συνδεδεμένη και με το ατύχημα. Και αυτό είναι γνωστό σε μας τους πιλότους από τη στιγμή που υπογράφουμε την αίτηση καταταγής στο σώμα. Όλοι όμως τρέφουμε την ελπίδα, ή πιστεύουμε αν θέλετε ότι δεν θα συμβεί σε μας το κακό…. Το ίδιο πίστευα και εγώ, ότι δεν θα συμβεί σε εμένα.

Και όμως μου συνέβη.

Άλλωστε ένας αριθμός από τους πιλότους που κάθε χρόνο αποφοιτά από τη Σχολή Ικάρων είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι δεν θα συνταξιοδοτηθεί και δεν θα απολαύσει για πολύ τις ομορφιές της ζωής.

Το 1984 19 Ιουλίου, ξημερώνοντας του Προφήτη Ηλία , μέσα στην ατυχία μου ,είχα την «τύχη» να εγκαταλείψω και να επιζήσω αντιμετωπίζοντας επιτυχώς μια βλάβη ( φωτιά ) που παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια νυχτερινής πτήσης.

Έμεινα στη θάλασσα νύχτα 6 ώρες περίπου παλεύοντας με τα κύματα λόγω των 7 μποφόρ……

Ο Προφήτης Ηλίας έκανε το θαύμα του!! Σώθηκα.

Ήταν πράγματι μια μοναδική εμπειρία που σε φέρνει κυριολεκτικά στις πύλες της άλλης ζωής.

Αισθάνεσαι ότι ξαφνικά φεύγεις από τον εφήμερο αυτό κόσμο και δεν έχεις το χρόνο, ούτε καν να λυπηθείς γι αυτό και στη συνέχεια ξαναγεννιέσαι και προσπαθείς με όλες σου τις δυνάμεις να κρατηθείς ζωντανός ,παλεύοντας με τα στοιχεία της φύσης.

Η ζωή του πιλότου αναμφίβολα είναι γεμάτη και με αναμνήσεις.

Γεγονότα δυσάρεστα, ευχάριστα, παράξενα, τυχερά, θαυματουργά. Όλα μαζί συσσωρεύονται και τον κάνουν περισσότερο ευαίσθητο, πιο φιλοσοφημένο και σίγουρα πιο δυνατό.

Είναι όμως απόλυτα σίγουρο ότι πίσω από ένα καλό πιλότο συνταξιούχο, κρύβεται μια θαυμάσια γυναικεία ύπαρξη ,που η Αεροπορία της οφείλει πολύ περισσότερα από όσα στον άνδρα της. Αυτή την αλήθεια την κατανοούν απόλυτα μόνον όσοι έχουν διατελέσει αεροπόροι. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!
tro-ma-ktiko.gr