ΟΛΕ: Απομακρύνθηκε οριστικά ο «Ελέφαντας» από τον κόλπο της Ελευσίνας!

 ....το να είμαστε ναυτιλιακή χώρα δεν μας το κάνει η αυθαιρεσία, και ο φραπές στα δημόσια γραφεία.

Κανονικά, θα έπρεπε να κάνουμε και παρέλαση που καταφέραμε, να ξεβρομίζουμε τις ακτές. Από την άλλη, πόσο ακαμάτηδες είμαστε, αφού δεν μπορούμε να διαλύσουμε τα βαποράκια εδώ, και τα πάμε στους γείτονες να κονομίσουν. Ξεφτίλα

+++

14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2020

Το τρίτο ναυάγιο μέσα σε λίγους μήνες ρυμουλκήθηκε για σκραπ

Ένα ακόμη ναυάγιο, το τρίτο κατά σειρά μέσα σε διάστημα λίγων μηνών, απομακρύνθηκε οριστικά από τον κόλπο της Ελευσίνας, μετά από συντονισμένες ενέργειες του Οργανισμού Λιμένος Ελευσίνας (Ο.Λ.Ε.) ΑΕ.

Πρόκειται για το Φ/Γ– ΑΜΜΟΛΗΠΤΙΚΟ «ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ» (Ν.Π. 10542) το οποίο ήταν εγκαταλελειμμένο επί σειρά ετών στη θαλάσσια περιοχή του Ασπροπύργου εντός της ζώνης Λιμένα Ελευσίνας, αρμοδιότητας του Ο.Λ.Ε. ΑΕ, επιβαρύνοντας το θαλάσσιο περιβάλλον και είχε χαρακτηριστεί ως ναυάγιο.

Η επιχείρηση απομάκρυνσης του πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2020, παρουσία υπηρεσιακών παραγόντων του Ο.Λ.Ε. ΑΕ, ενώ είχαν προηγηθεί και ολοκληρωθεί με επιτυχία οι απαραίτητες εργασίες ανέλκυσης του. Σε όλα τα στάδια των εργασιών ανέλκυσης και απομάκρυνσης του ναυαγίου τηρήθηκαν απαρέγκλιτα όλες οι τεχνικά ενδεδειγμένες συστάσεις της Τεχνικής Επιτροπής, η οποία έχει συσταθεί από τον Ο.Λ.Ε. ΑΕ για την επίβλεψη και διασφάλιση όλων των απαιτούμενων μέτρων ασφάλειας και προφύλαξης προς αποφυγή ρύπανσης του περιβάλλοντος.

Το Φ/Γ «ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ» έκανε το τελευταίο του ταξίδι ρυμουλκούμενο και προορίζεται για σκραπ. Είχε ελλιμενιστεί στην Ελευσίνα το 2012 και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε από την πλοιοκτήτρια εταιρεία, παρά τις εξώδικες ενημερώσεις που είχε αποστείλει ο Ο.Λ.Ε. ΑΕ ως προς τις οικονομικές (τέλη ελλιμενισμού) και περιβαλλοντικές υποχρεώσεις της.

Το έργο της απομάκρυνσης του Φ/Γ «ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ» ανατέθηκε από τη Διοίκηση του Ο.Λ.Ε. ΑΕ με ανοιχτό δημόσιο μειοδοτικό διαγωνισμό και ενώ είχαν ήδη προηγηθεί δύο ανοικτοί πλειοδοτικοί δημόσιοι διαγωνισμοί που κηρύχθηκαν άγονοι.

Η Διοίκηση του Ο.Λ.Ε. ΑΕ θεωρεί άκρως σημαντικό το έργο της οριστικής απομάκρυνσης επικίνδυνων-επιβλαβών πλοίων και ναυαγίων για την αποσυμφόρηση του ήδη βεβαρημένου θαλάσσιου χώρου της Ελευσίνας ώστε να πάψει η περιοχή να αποτελεί “νεκροταφείο πλοίων” και βιομηχανικών αποβλήτων.
Το προσεχές διάστημα πρόκειται να απομακρυνθούν από τον κόλπο της Ελευσίνας και άλλα επικίνδυνα-επιβλαβή πλοία και ναυάγια.

portnet.gr

Αλλαγές στη λειτουργία της γέφυρας του Ευρίπου

 ....άμα δεν σταθεροποιηθεί το μνι, η παπαδιά δεν πρόκειται να φάει ψάρι...

+++

15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2020

Ποιες ημέρες τη βδομάδα θα ανοίγει για τις ανάγκες της ναυσιπλοΐας

 Με ανακοίνωσή του το υπ.Ναυτιλίας ενημερώνει για τις ημέρες λειτουργίας της συρταρωτής γέφυρας του πορθμού Ευρίπου.

Από τη Δευτέρα 19.10.2020 θα λειτουργεί κάθε Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή και Κυριακή για την εξυπηρέτηση των αναγκών ναυσιπλοΐας.

DREDGER SLAM M/T STROVOLOS AT MALACCA, AT FULL SPEED.

.....seems he ignores the place where he sails. He is in MALACCA, what you dont understand??

It may happens to be unable to stop your vessel, but why he kept a course towards the tanker??

The answer is MALACCA straight... 

 

Check out this wild video from over the weekend of a dredger colliding with a tanker at a Malaysian anchorage.

The incident reportedly happened October 2 at the TG Beruas Anchorage near Malacca. The dredge in the video is believed to be the Oceanline 5001. It’s unclear what caused the dredge to slam into the tanker at about full steam.

The tanker has been identified as the MT Strovolos, registered in the Bahamas. It obviously suffered a fair amount of damage in the incident. Both vessels were separated a few hours afterwards.

Dark Story: Harvard Economist Explains Why Captains Are Arrested When Oil Is Spilled

...well, I dont think that the truth can be expressed a better way.

The more big the damage, the worst for the Captain, but not for the results of the accident, but for the benefits of others. This is very ironic, and IMO just explain not the obvious....

+++ 

October 8, 2020 by John Konrad

In the opening scene to the movie All the Presidents Men, the most famous whistleblower in history (Deep Throat) gives Washington Post investigative journalist Bob Woodward some critical advice “Follow the money”. Woodward did follow the money and used that evidence to bring down the most powerful man in the world. Today another investigative journalist – BBC veteran and Harvard trained economist Nishan Degnarain – is following the money that’s flowing in the wake of the M/V Wakashio oil spill and the result could have huge implications for the shipping industry.

The continued criminalization of the mariner is a problem that’s been growing since Captain Joe Hazlewood was arrested in 1989 after the oil tanker Exxon Valdez ran aground in Alaska. The problem grew until it reached such ridiculous levels that Captains aboard anchored vessels were jailed. Then the problem became much worse. Today if you can’t blame the Captain, you can still drag his widow into the hearings. Much has been written about this problem. Less has been written about the simple fact that ship owners are almost always found at fault in investigations but are never arrested. What has not been written about is how blaming the captain benefits ship owners and insurers financially.

“Unfortunately, the mariner involved in a major mishap is always the easiest and most vulnerable target,” says Michael Chalos, who successfully defended Captain Hazlewood.  “The more powerful interests, which many times are responsible for the root cause of the mishap, remain anonymous and united in protecting their interests and agendas by unfairly shifting the blame onto the hapless mariners who do not have the wherewithal, financial and otherwise, to defend themselves. For these interests, the chain of causation starts and ends with the mariner.”

You can’t delve very deeply into tanker issues before you will run across a statement like “IMO estimates that over 90 percent of all marine pollution incidents are due to human error.”  IMO is the International Maritime Organization whose official casualty synopsis has a section called “Human Factors” which apparently must be filled in. It is often the longest section in the casualty description. You can’t delve into news about ship incidents today without hearing these words reiterated by law enforcement officers as justification for arresting captains.

If you only read the headlines,  arresting the Captains is a logical decision. But who is writing those headlines? Headlines claiming that Joe Hazelwood of the Exxon Valdez “was drunk”, John Cota of the Cosco Busan “was high on prescription drugs”, Michael Davidson of the El Faro “was incompetent”, and the Costa Concordia’s Francesco Schettino was “an egomaniac”. Those are the media headlines, the problem is, they are often not true.

On one level, blaming incidents on captains and “human error”. Even after the headlines are proven false in a court of law and his license is returned to him, nobody can deny – with 20/20 hindsight – that the Captain of a grounded ship made some mistakes.

“On one level, blaming spills or other tanker problems on “human error” is a barren truism.” said former shipowner, MIT department chair, and shipping industry whistleblower Dr. Jack Devaney.  “Tankers are created and operated by humans. Any problem with any man-made system is ultimately a human error but ‘Human error,’ tells us nothing. Much worse, ‘human error’ is usually a code phrase for ‘blame the crew’.”

“The Classification Societies — and their partners, the Flag States — compete for and are financially dependent on the entities that they are supposed to regulate: the shipyards that build the tankers and the shipown- ers that operate them.” Dr. Jack Devaney

But how does this financially benefit the shipowner and insurer?

Crew negligence is an insured risk. Owner negligence is not.

In his groundbreaking book The Tankship Tromedy, Dr. Devaney clearly showed how some of the most profitable non-profits in the world, Classification Societies, make huge profits in the wake of tragedies. In his latest article, Nishan Degnarain outlines Dr. Devaney’s arguments then goes deeper by following the moneyback to the ship owners.

“In some of the biggest maritime cases in history,” writes Degnarain. “it has often been the captain of large vessels that have been positioned as scapegoats by the very shipping companies that employ them and earn billions of dollars annually for their loyal service.”

The Forbes article goes deeper explaining that ‘Blaming the crew’ has been the go-to response for many ship owners, operators, maritime insurance firms, and ‘flags of convenience’ regulators, rather than addressing some of the bigger, systemic safety issues in the shipping world, that have gone unchecked for so long.

Why?

According to Degnarain and Devaney there are three reasons:

1) crew errors are easier to recognize compared to poor ship design, poor maintenance, and poor enforcement of rules.
2) ship investigators are incentivized to only focus on the surface, operational issues rather than the systemic issues underlying them.
3) blaming the crew is the easy way out to avoid identifying culpability of the ship owners, constructors, or those responsible for ship maintenance.

Like any good movie, I don’t want to give away the ending but…  in the case of the M/V Wakashio, the combination of Degnarain’s Harvard economics degree combined with his investigative journalist experience has uncovered a story just as strange and twisted as any Hollywood blockbuster. You can read the full story here: The ‘Dark Forces’ Surrounding The Captain’s Lawyers In Mauritius Wakashio Oil Spill Ship Case

g.captain.c

ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ: «Το ελληνικό σχολείο είναι άχρηστο. Τα παιδιά που το τελειώνουν δεν θυμούνται τίποτα»

.....;ένας δάσκαλος αυτού του βεληνεκούς δύναται να παρουσιάσει τόσο κατανοητά το πρόβλημα των τελευταίων ετών, και που δεν φαίνεται ν αλλάζει, εκτός και αν η ιστορία επαναληφθεί..

Θυμάμαι κι εγώ όταν το λάδι το κρύβαμε, για να μην το χάσουμε.... Σήμερα με την αφθονία, δεν εκτιμούμε τίποτα, τα θεωρούμε δεδομένα...

Η χειρότερη αρρώστια τα greeklish.... τα χρησιμοποιούμε με την φαιδρά δικαιολογία,  για να μην αλλάζουμε γλώσσα με ένα κλικ.  Προτιμώ το ανορθόγραφο Ελληνικό κείμενο, παρά την αηδία της ανακατοσούρας, που λέγεται φραγγολεβαντίνικη γραφή, και είναι τελείως ξένη με την παγκόσμια αναγνώριση της Ελληνικής γλώσσας και της γραφής της.  

Όλα ξεκινούν από  την οικογένεια και την παιδεία. Ο εκμοντερνισμός της κοινωνίας αποδεκάτισε την συνοχή και παίδευση των νέων. Δυστυχώς , η κατάσταση είναι απογοητευτική, και η πολιτεία δείχνει ανήμπορη  να ασχοληθεί, καθ ότι  το δηλητήριο της φραπεδιάς και του καναπέ, είναι ισχυρότερα.

+++

Δευτέρα 5 Οκτώβριος 2020 | 06:20:54

Συνέντευξη στον Γιάννη Πανταζόπουλο

Γεννήθηκα το 1939 στην πλατεία Κουμουνδούρου, το πιο σκληρό κέντρο της Αθήνας ανάμεσα στο Μεταξουργείο, το Θησείο και του Ψυρρή.

Μια αξιοπρεπής και μικροαστική συνοικία στην οποία ζούσαν νοικοκυραίοι και εργαζόμενοι. Μια μετεμφυλιακή κοινωνία όπου όλοι προσπαθούσαμε για το καλύτερο.

Απουσιάζει η ζώνη πολιτισμού από την εκπαίδευση. Οι μαθητές θα έπρεπε να έρχονται σε επαφή από μικρή ηλικία με τον κινηματογράφο, τα εικαστικά, τη λογοτεχνία και τη μουσική.

Ανήκω σε μια γενιά η οποία ωρίμασε γρήγορα. Και μπορεί να έχασε πολλά, αλλά κέρδισε σε αγωνιστικότητα, απέκτησε μια αίσθηση ορίων πολύ σημαντική για τον άνθρωπο και μεγάλωσε μ’ έναν δημιουργικό ρεαλισμό. Είχαμε αίσθηση της πραγματικότητας προκειμένου να επιτύχουμε την υπέρβαση και να αναζητήσουμε το καλύτερο.

• Ο πατέρας μου ήταν οικογενειακός γιατρός και η μητέρα μου μια θαυμάσια οικοδέσποινα. Γυναίκα που είχε την έννοια της φροντίδας του σπιτιού, των παιδιών, της σύσφιξης των σχέσεων, της ομαδικότητας και του κεφιού στο οικογενειακό κυριακάτικο τραπέζι. Από τους γονείς μου πήρα το ήθος, την προσφορά και τη φιλική διάθεση προς τους ανθρώπους. Ο γιατρός της εποχής εκείνης δεν έβγαζε χρήματα, όπως είναι η επικρατούσα αντίληψη στις μέρες μας. Και δεν θυμάμαι ως οικογένεια να είχαμε μια ευμάρεια.

• Ανακαλώ στη μνήμη μου από τα παιδικά χρόνια την έννοια της γειτονιάς, της παρέας, του παιχνιδιού και της εγγύτητας. Ήμουν ζωηρό και δραστήριο παιδί σε μια εποχή σχετικής αγριότητας. Κουβαλώ εικόνες όπως του γυμνασιάρχη Κίτσιου, ο οποίος άνηκε στον χώρο της ακροδεξιάς κι είχε φρουρούς με περίστροφα που τον ακολουθούσαν. Έχω δει ανθρώπους να πεθαίνουν στον δρόμο από την πείνα. Να περπατάς και να περνάς δίπλα από πρησμένα πτώματα. Αξεπέραστα βιώματα. Καταστάσεις που δημιουργούν μια άλλη αίσθηση για τη θέση σου στον κόσμο και σε συμφιλίωναν με την έννοια του θανάτου.

Θυμάμαι πολύ έντονα ένα βράδυ την περίοδο της Κατοχής, κατά τις 2 μετά τα μεσάνυχτα, όταν μας χτύπησαν την πόρτα, όπως συνέβαινε συχνά λόγω του επαγγέλματος του πατέρα μου, και αντ’ αυτού μπούκαραν μέσα ένας Γερμανός κι ένας Έλληνας διερμηνέας, υποτίθεται επειδή το φως δεν ήταν σβησμένο. Αισθάνθηκα έναν φόβο ότι θα σκότωναν τον πατέρα μου. Η μητέρα μου είχε τρομοκρατηθεί. Τελικά, ήταν μια στημένη κατάσταση, ένας εκβιασμός προκειμένου να πάρουν κάποια εναπομείναντα κοσμήματα της μητέρας μου.

Μια άλλη φορά ήταν, όταν, ο πατέρας μου, έχοντας πουλήσει ένα σπίτι που είχαμε στον Βοτανικό, ήρθε στο σπίτι με δύο τενεκέδες λάδι. Τους είχαμε σκεπασμένους, γιατί, αν σε έβλεπαν με λάδι, σε σκότωναν. Άλλες εποχές.

Ευτύχησα να έχω δασκάλους που δεν κοιτούσαν το ρολόι για το πότε θα φύγουν, όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά κάθονταν πέραν του ωραρίου τους για να μιλήσουμε για ποίηση ή λογοτεχνία. Ήταν δάσκαλοι και όχι διδάσκοντες. Ανέπτυσσες μια βιωματική σχέση μαθητείας και προσφοράς της γνώσης. Στην εποχή μας έχουμε πολλούς διδάσκοντες κι ελάχιστους δασκάλους. Ζούμε στην περίοδο της ήσσονος προσπάθειας. Τότε διεκδικούσες, δεν τα έβρισκες όλα έτοιμα, όπως σήμερα. Ατσαλωθήκαμε εξαιτίας της ανάγκης.

• Στο Γυμνάσιο εξέδωσα τη μαθητική εφημερίδα με τίτλο «Μαθητικό Σάλπισμα». Δεν ήθελα να γίνω δημοσιογράφος αλλά επιδίωκα να μοιράζω πληροφορίες, γνώμες και ειδήσεις. Σε ηλικία 15 ετών ανακάλυψα την επιθυμία μου για στενή επαφή με τη γλώσσα. Διάβαζα τα πάντα από νεοελληνική λογοτεχνία και ποίηση: Καζαντζάκη, Θεοτοκά, Βενέζη, Ελύτη και Σεφέρη, Παλαμά, Καρυωτάκη, Καβάφη ή Σολωμό. Άκουγα ραδιόφωνο το οποίο ήταν πρότυπο εκφοράς λόγου και πηγή μουσικής ευαισθησίας.

Το Κατηχητικό στην εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου, όσο αδιανόητο και αν ακούγεται σήμερα, σφράγισε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, με σπουδαίο κατηχητή τον Αναστάσιο Γιαννουλάτο, σημερινό Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας. Εκεί συζητούσαμε όλα τα θέματα. Ναι μεν χριστοκεντρικά, αλλά με βασικό άξονα τον διάλογο. Έφευγες προβληματισμένος και σκεπτόμενος.

• Ένας άνθρωπος βρίσκει τον δρόμο του στη ζωή από τα ερεθίσματα που λαμβάνει από την κοινωνία ή το σχολείο. Κυρίως όμως λόγω της προσωπικής προσπάθειας και της αυτομόρφωσης, της αυτοκαλλιέργειας. Από το ενδιαφέρον που επιδεικνύεις για ανάγνωση εφημερίδων, για να ακούσεις ραδιόφωνο, να διαβάσεις βιβλία ή να πας θέατρο και κινηματογράφο.

Με ενοχλεί αισθητικά η χυδαιότητα και η αδιαφορία. Ίσως έχει έρθει η στιγμή να βρούμε λίγο τον δρόμο μας. Δεν μπορούμε να σερνόμαστε εσαεί.

• Την περίοδο που ένας Άγγλος αρχιτέκτονας, ο Μάικλ Βέντρις, είχε ανακοινώσει ότι μπόρεσε να αποκρυπτογραφήσει μιαν άγνωστη μέχρι τότε γραφή, την κρητομυκηναϊκή γραμμική γραφή τύπου Β, είχα έναν καθηγητή που ήθελε να ξεκινήσει ένα σεμινάριο για τη Γραμμική Β. Κάπως έτσι συναντήθηκα με τη γλωσσολογία. Αργότερα, συνέχισα τις σπουδές μου σε Ελλάδα και εξωτερικό, ενώ σε λιγότερο από δέκα χρόνια είχα γίνει καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αργότερα, πρύτανης, πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας Αρσακείων-Τοσιτσείων Σχολείων, υπουργός Παιδείας και συγγραφέας εννέα λεξικών, τα οποία έγιναν σημείο αναφοράς.

• Η γλώσσα δεν είναι υπόθεση εργαστηρίου αλλά μας αφορά όλους. «Θάλασσα, πού να τα πω τα ελληνικά της πίκρας. Με δέντρα κεφαλαία πού να τα γράψω. Οι σοφοί να ξέρουν ν’ αποκρυπτογραφήσουν» έχει γράψει ο Ελύτης. Την περίοδο της κρίσης είναι πικρές οι αλήθειες της γλώσσας μας.

Πάσχουμε από κρίση ποιότητας της γλώσσας, ως προς τα ελληνικά που γράφουμε και μιλούμε. Κρίση ποιότητας της εκπαίδευσης. Στα σχολεία μας παρατηρείται μια στασιμότητα, μια δειλία και συχνά οι αποφάσεις λαμβάνονται από απαίδευτους. Και δεν εννοώ ανθρώπους που δεν εκπληρώνουν τα τυπικά προσόντα αλλά ακαλλιέργητους σε σχέση με τον πολιτισμό, τις αξίες και τις αρχές της εκπαίδευσης. Και τέλος, πάσχουμε από κρίση της γενικότερης παιδείας διότι έχουμε γίνει δέσμιοι και εξαρτημένοι από το Διαδίκτυο, την τηλεόραση και το κινητό τηλέφωνο.

• Με τις συντομογραφίες ή τα greeklish έχουμε οδηγηθεί σ’ έναν κατατεμαχισμένο λόγο. Πασχίζουμε για συντομία και βιασύνη λες κι έχουμε εχθρό τον χρόνο, ειδικά σε μια λειτουργία όπως η επικοινωνία που αφορά συνάντηση ανθρώπου με άνθρωπο. Κι εμείς όλο αυτό το ευτελίζουμε σ’ έναν συγκεκομμένο τύπο λόγου που αγγίζει την κατάχρηση της ανθρώπινης επικοινωνίας. Ο βασικός κίνδυνος είναι η αποξένωση από την «εικόνα» της λέξης. Μια έλλειψη πληροφοριών που παρέχει η φωτογραφία της λέξης με τη σημασία και την προέλευσή της, αλλά και την οικογένεια στην οποία ανήκει.

Τρέχουμε συνεχώς και βιαζόμαστε για πράγματα για τα οποία δεν χρειάζεται ταχύτητα αλλά άνεση, περισυλλογή και διάθεση χρόνου. Όταν πρόκειται για πνευματικά θέματα, για επικοινωνία και συγγραφή η βιασύνη γίνεται συνώνυμο της κακής ποιότητας. Το τρέξιμο υπονομεύει την ποιότητα. Άλλο βιάζομαι να πάω στη δουλειά μου κι άλλο βιάζομαι να μιλήσω ή να διαβάσω κάτι γρήγορα. Χάνεις το βάθος και λαμβάνεις απλώς μια χοντρική πληροφορία, πιθανόν εσφαλμένη.

• Έχουμε απομακρυνθεί από το αξιακό μας σύστημα κι έχουν κλονιστεί βασικές σημασίες που θα έπρεπε να περνούν μέσα από την εκπαίδευση. Δεν μορφώνουμε υπεύθυνους, σκεπτόμενους, καλλιεργημένους κι ευαίσθητους πολίτες. Φορτώσαμε το σχολείο με όγκους αμάσητων κι αχώνευτων πληροφοριών, οι οποίοι ποτέ δεν γίνονται χρήσιμοι κι αξιοποιήσιμοι για βαθύτερη γνώση. Υπηρετούν τη στρέβλωση της ελληνικής εκπαίδευσης, η οποία αποτυπώνεται πλήρως με την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

• Η ελληνική οικογένεια έχει την αντίληψη ότι αν το παιδί μπει στο πανεπιστήμιο πετυχαίνει την απόλυτη καταξίωση. Πρόκειται για ένα χονδροειδέστατο λάθος. Μια παρεξηγημένη έννοια της παιδείας και αποπροσανατολισμένης εκπαίδευσης. Η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει ακυρώσει την παιδευτική λειτουργία του λυκείου, το οποίο σου παρέχει τη γενική μόρφωση.

Στην καλύτερη ηλικία των 15 με 18 ετών έχουμε βάλει τα παιδιά στο λούκι της εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση. Μόνο το φροντιστήριο έχει αξία γι’ αυτούς, οδηγώντας στην αχρήστευση του σχολείου και στην υποβάθμιση των δασκάλων. Και τι επιτυγχάνουμε τελικά; Να φεύγουν τα παιδιά από τα σχολεία χωρίς να θυμούνται απολύτως τίποτα.

• Απουσιάζει η ζώνη πολιτισμού από την εκπαίδευση. Οι μαθητές θα έπρεπε να έρχονται σε επαφή από μικρή ηλικία με τον κινηματογράφο, τα εικαστικά, τη λογοτεχνία και τη μουσική. Θα έπρεπε να προετοιμάζουμε από το σχολείο τους αυριανούς θεατές, ακροατές και αναγνώστες. Ακόμη κι ο αθλητισμός πάσχει στα ελληνικά σχολεία.

Πρέπει να αλλάξει ο τρόπος διδασκαλίας, ο οποίος είναι άμεσα συνδεδεμένος με τη σκέψη μας. Αντί να μαθαίνουμε ότι οι λέξεις αποτελούν τρόπο έκφρασης των συλλογισμών μας, έχουμε περάσει σε έναν ξηρό φορμαλισμό και σε μια τυποκρατία. Υπάρχει μια διάχυτη παρεξήγηση ως προς την ουσία των πραγμάτων, της γνώσης, της παιδείας και της εκπαίδευσης που σχετίζεται με την ποιότητα της ύπαρξής μας και της σχέσης μας με τον κόσμο. Η σκέψη μας είναι ο δρόμος προς τον κόσμο. Ο κόσμος μας υπάρχει μέσα από τη νόησή μας και η νόηση εκφράζεται μέσα από τη γλώσσα.

• Απεναντίας, στο πανεπιστήμιο έφταναν κουρασμένα παιδιά που αν δεν τα ενέπνεες με τη διδασκαλία σου, είχαν μια μόνιμη απογοήτευση κι εγκατάλειψη. Γι’ αυτό και δεν ήθελα ποτέ να κάνω ένα ξηρό μάθημα και τα αμφιθέατρα στο μάθημά μου ήταν πάντα γεμάτα από φοιτητές.

Η μεγάλη εμπειρία μου στον χώρο της εκπαίδευσης μου έδειξε ότι βολευτήκαμε στα εύκολα. Δεν έχουμε αφυπνίσει τους ανθρώπους ώστε να τους κατευθύνουμε στον αξιακό κώδικα της παιδείας και της εκπαίδευσης. Δεν είναι εργαλειακή και χρησιμοθηρική η χρήση της γλώσσας. Είναι η ταυτότητά μας κι ο πολιτισμός μας. Τα πάντα μπορούν να αλλάξουν. Το ζήτημα είναι να είμαστε έτοιμοι και πρόθυμοι ώστε να δεχτούμε μια αλλαγή όχι ως πολιτικό σύνθημα αλλά ως ανθρωπιστική επιδίωξη ανόδου του ανθρώπου.

Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί αν έμπαιναν στην πολιτική νέοι άνθρωποι, συνειδητοποιημένοι και εμπνευσμένοι. Είναι λίγοι, αλλά ευτυχώς υπάρχουν. Βέβαια, οι σκεπτόμενοι άνθρωποι κι αυτοί που κάτι έχουν να προτείνουν είναι πολλές φορές ενοχλητικά πρόσωπα. Ή επιλέγουν και οι ίδιοι να μην «καούν».

• Με θλίβει η σημερινή εικόνα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Στη δική μου περίοδο πρυτανείας είχα τη χαρά να αντιμετωπίζονται πολλά θέματα με τον διάλογο ‒όχι με ξύλο‒, με αποτέλεσμα να αποφεύγονται όλα όσα συμβαίνουν σήμερα. Επίσης, λύναμε προβλήματα, όπως, για παράδειγμα, το χτίσιμο της Εστίας στου Ζωγράφου. Αλλά, για να μην κάνουμε τους ήρωες, δεν είχαμε την οικονομική κρίση, η οποία χειροτέρεψε τα πάντα. Έχω συναδέλφους πανεπιστημιακούς που μου λένε ότι κουβαλούν χαρτιά τουαλέτας από το σπίτι τους. Ανήκουστα πράγματα.

• Πρέπει να υπάρξει φύλαξη των πανεπιστημίων και να μπαίνεις σε αυτά με τη φοιτητική σου ταυτότητα. Να υπάρχει ένας έλεγχος του ασύλου από τον Πρύτανη. Κάποτε είχε νόημα το άσυλο ως διαφύλαξη της διακίνησης των ιδεών. Τώρα έχουμε ξυλοδαρμούς, ναρκωτικά, εγκληματικότητα και πολλές ομάδες εξωπανεπιστημιακών. Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν ανανεώνονται τα πανεπιστήμια επειδή δεν υπάρχουν νέες θέσεις.

Διετέλεσα, για μικρό διάστημα, εξωκοινοβουλευτικός υπουργός Παιδείας σε μια υπερκομματική κυβέρνηση εθνικής ευθύνης. Πίστευα ότι θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε ορισμένα καίρια θέματα της παιδείας, τα οποία θα μπορούσαν να συνεχιστούν και μετά, με την εκλογή της επόμενης κυβέρνησης, κάτι το οποίο δεν συνέβη, αφού συνάντησα την αναβολή με κυρίαρχη άποψη: «Ας τα κάνει η επόμενη κυβέρνηση».

Συγκρούστηκα πολύ έντονα. Η κ. Διαμαντοπούλου, προκειμένου να εφαρμόσουν τα ανώτατα ιδρύματα τον νόμο, τα τιμωρούσε με το να μην τους δίνει χρήματα. Τότε απείλησα με παραίτηση, σε μια εύθραυστη περίοδο για τη χώρα, που η παραίτηση ήταν αρκετή για να πέσει ακόμα και η κυβέρνηση.

Δέχτηκα επιθέσεις από τα μέσα ενημέρωσης, από γνωστούς και φίλους, ότι υπονόμευσα τον νόμο, αφού η κ. Διαμαντοπούλου ήταν «οργανωμένη», εν αντιθέσει με εμένα, έναν εξωκοινοβουλευτικό υπουργό. Ευτυχώς, κατάλαβαν όλοι ότι είχαν άδικο και επενέβη, βρίσκοντας λύση, ο κ. Παπαδήμος.

• Οι νέοι σήμερα διακρίνονται από ένα φάσμα συμπεριφοράς. Σε ένα μέρος των νέων κυριαρχεί η ματαίωση και η παραίτηση, κάτι που τους οδηγεί στη φυγή. Εγκατάλειψη της πατρίδας για μια καλύτερη λύση ζωής. Θεμιτό. Ένα άλλο κομμάτι νέων επιλέγουν να μείνουν εδώ, εξίσου ικανοί με εκείνους που φεύγουν. Αγωνίζονται με αισιοδοξία και ρομαντισμό, αναπτύσσουν μια δραστηριότητα, δένονται με τον χώρο και πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Όμως η οικονομική κρίση έχει αλλάξει τη δομή της κοινωνίας. Νέοι που κάποτε αποκτούσαν μια ανεξαρτησία πλέον έχουν επιστρέψει στην εξάρτηση.

• Ως χώρα έχουμε εξέχουσες ατομικότητες και περιορισμένη ομαδικότητα. Θα έλεγα συλλογικότητα, αλλά είναι μια λέξη που τελευταία υποφέρει πολύ. Το μειονέκτημά μας είναι ότι μας λείπουν η συνύπαρξη και η συνεργασιμότητα. Μας αρέσει να λειτουργούμε περισσότερο ως μονάδες, ως άτομα.

• Αγαπώ την Αθήνα και τις γειτονιές της. Κάποτε μια βόλτα στη Φωκίωνος Νέγρη, στο Θησείο, στο Κουκάκι και στην Πλάκα ήταν ικανή να σου φτιάξει τη μέρα, να σου δώσει ψυχική ανάταση. Αυτές είναι περιοχές που τις έχω ζήσει στις καλύτερες στιγμές τους. Βέβαια, έχω ζήσει και στα Εξάρχεια, όταν ήταν μια αγαπημένη συνοικία, με καλλιτεχνικό προφίλ και νεοκλασικά σπίτια. Σήμερα πολλά έχουν αλλάξει. Φοβάσαι να περπατήσεις ή αναγκάζεσαι να παρκάρεις σε διπλανή περιοχή.

Με εκνευρίζει πάρα πολύ η γραφορύπανση. Δεν είναι δυνατόν να βρίσκεσαι σε οποιονδήποτε δρόμο ή στενό της πόλης, σε οποιοδήποτε μαγαζί ή χώρο και να βλέπεις όλη αυτή την αντιαισθητική γραφή και τη χυδαιολογία. Δεν μιλώ προφανώς για τα γκράφιτι που γίνονται από ανθρώπους οι οποίοι είναι καλλιτέχνες. Με ενοχλεί αισθητικά η χυδαιότητα και η αδιαφορία. Ίσως έχει έρθει η στιγμή να βρούμε λίγο τον δρόμο μας. Δεν μπορούμε να σερνόμαστε εσαεί.

• Ο μεγαλύτερός μου φόβος αφορά τον κορεσμό στη διεκδίκηση της πολιτικής εξουσίας. Βλέπω μια αβεβαιότητα κι αισθάνομαι μια ανασφάλεια γιατί δεν διαβλέπω στον ορίζοντα άμεσες λύσεις. Κυριαρχεί μια μαυρίλα που μου προκαλεί φόβο.

• Η ευτυχία είναι θέμα αυτοπροσδιορισμού. Αν οι προσδοκίες σου από τον εαυτό σου, από τους άλλους ή τη ζωή επαληθεύονται σ’ έναν μεγάλο βαθμό, τότε μπορείς να μιλάς για ευτυχία. Δεν μπορείς να έχεις ευτυχία, εάν περάσεις από τη δίνη του καταναλωτισμού, της αρχομανίας και της άμετρης φιλοδοξίας.

• Ως χριστιανός, πιστεύω στον Θεό και τη μεταθανάτια ζωή. Ο θάνατος δεν με τρομάζει καθόλου κι έχω συμφιλιωθεί από πολύ νωρίς με το περιεχόμενό του. Έχω βιώσει την αγάπη, αυτήν τη διάχυτη αίσθηση με τους ανθρώπους. Αλλά και τον έρωτα. Με τη γυναίκα μου είμαστε πάνω από πενήντα χρόνια παντρεμένοι. Έχουμε μια σχέση συμπληρωματικότητας και αλληλοκατανόησης. Πολλά από όσα πέτυχα οφείλονται στη στήριξη της συζύγου μου. Και μερικές φορές αναρωτιέμαι: σήμερα, πόσο εύκολα διαλύουν οι άνθρωποι τις σχέσεις τους;

Η αγάπη κι ο έρωτας είναι δύο διαστάσεις της ύπαρξης του ανθρώπου που αν δεν τις ζήσεις και τις δύο, θα έχεις χάσει, από τον έρωτα, το πιο δυνατό συναίσθημα της ζωής σου. Κι από την άλλη, αν δεν βιώσεις την ηρεμία και την ευλογία της αγάπης για όλα όσα υπάρχουν γύρω σου, τότε δεν μπορείς να έχεις μια κανονική ύπαρξη. Δεν θα έχεις ζήσει. Η αγάπη είναι προϋπόθεση ζωής.

• Η πιο σημαντική συμβουλή που δίνω σε όλους είναι πως για ό,τι κάνουν πρέπει να διακατέχονται από ένα δημιουργικό πάθος. Τι είναι το πάθος; Η βασιλεία του θετικού συναισθήματος. Όλα όσα σε γεμίζουν ψυχικά και σε κάνουν ευτυχισμένο. Ένα μεγάλο λάθος μου ήταν η κακή εκτίμηση μερικών ανθρώπων, τους οποίους εμπιστεύτηκα και στήριξα και εκ των υστέρων αντιλήφθηκα ότι δεν έπρεπε.

• Η ζωή με έχει διδάξει τα πάντα. Αν ξεχώριζα κάποιο, θα έλεγα πως όσο ωριμάζεις αποκτάς μια ανεκτικότητα απέναντι στους άλλους, μια σχέση κατανόησης κι αγάπης ακόμη και για εκείνους που πράττουν κάτι που σε ενοχλεί. Μην ξεκινάς, λοιπόν, να επιρρίπτεις στον άλλον κακή πρόθεση, διότι θα είσαι δυστυχισμένος με τους πάντες και τα πάντα. Χωρίς θετικές προσδοκίες, δεν μπορείς να δημιουργήσεις.