ΑΓΕΤ: Μια βιομηχανία με ιστορία ενός αιώνα εγκαταλείπει το Χ.Α

.....είναι αυτό που λέμε ... ευτυχώς και δούλεψε αυτό το εργοστάσιο με το πείσμα των Γάλλων. Αντίθετα το πείσμα των Ελλήνων  έκλεισε την Χαλκίδα, και μήπως είναι αλήθεια oi φήμες για επικείμενο κλείσιμο ενός ακόμα εργοστασίου??  Κάποιο δημοσίευμα των συνδικάλων... να τους δούμε στις βιλάρες τους δεν υπάρχει??? κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει....

Ενα από τα τελευταία ζωντανά μνημεία της ελληνικής βιομηχανίας βγαίνει από το βυθιζόμενο χρηματιστήριο μετά τη συγχώνευση της γαλλική Lafarge με την ελβετική...
Holcim. Η διοίκηση του νέου ομίλου αποφάσισε να βγάλει από το ταμπλό του Χ.Α. την ΑΓΕΤ Ηρακλής, την ιστορική τσιμεντοβιομηχανία που είχε ιδρυθεί στις 19 Αυγούστου 1911 (Τεύχος Ανωνύμων Εταιρειών αρ. Φύλλου 230, 19.08.1911) και οι μετοχές της διαπραγματεύονταν στο χρηματιστήριο από τον Ιούνιο του 1919. Την προηγούμενη εβδομάδα έγινε γνωστό πως η Lafarge Cementos υπέβαλλε υποχρεωτική δημόσια πρόταση για το 11,01% της ΑΓΕΤ Ηρακλής που βρίσκεται στη διασπορά με στόχο την έξοδο της εταιρείας από το Χ.Α.

Από το τιμόνι της ΑΓΕΤ Ηρακλής πέρασαν μορφές της ελληνικής βιομηχανίας, ενώ βρέθηκε στο επίκεντρο δικαστικών διενέξεων και έντονης πολιτικής διαμάχης τις τελευταίες δεκαετίες. Κυρίαρχο ρόλο στην ανάπτυξη της εταιρείας κατά τα πρώτα χρόνια είχε ο επί τρεις περιόδους πρόεδρος του ΣΕΒΒ (Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων και Βιοτεχνών, ο πρόδρομος του ΣΕΒ), πολιτικός και υπουργός Ανδρέας Χατζηκυριάκος. Ο Χατζηκυριάκος, μέλος του περίφημου "κύκλου της Ζυρίχης" που συνέβαλλε τα μέγιστα στη δημιουργία σειράς ιστορικών βιομηχανιών στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, αφού συμμετείχε στην ίδρυση της ανταγωνιστικής τσιμεντοβιομηχανίας ΤΙΤΑΝ, το 1910 αποχώρησε από την τελευταία για να οργανώσει το νέο εργοστάσιο τσιμέντων Aslan στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας.

Το 1917 πέρασε στην ιδιοκτησία του η Ανώνυμος Γενικής Εταιρεία Τσιμέντων (ΑΓΕΤ) "Ηρακλής" και παρέμεινε στη διοίκησή της για πολλά χρόνια. Η ΑΓΕΤ είχε ιδρυθεί το 1911 από τους επιχειρηματίες Ζαμάνο και Δ. Ζαβογιάννη οι οποίοι δημιούργησαν εργοστάσιο στη Δραπετσώνα που ξεκίνησε να λειτουργεί το 1913. Ο Ανδρέας Χατζηκυριάκος εμφανίστηκε ως ο άνθρωπος που θα μπορούσε να σώσει την εταιρεία η οποία βούλιαζε με συνεχή μείωση πωλήσεων και στις 26 Δεκεμβρίου του 1917 πέρασε στον έλεγχό του. Το 1928 ο επιχειρηματίας αγοράζει μια ακόμα προβληματική εταιρεία, το εργοστάσιο τσιμέντων "Ο Ολυμπος" που βρίσκονταν επίσης προ της χρεοκοπίας. Ο Χατζηκυριάκος, γόνος πλούσιας οικογένειας με ναυτική παράδοση από τη Σύρο, θεωρείται από τους "πρωταρχικούς συντελεστές της βιομηχανικής ανάπτυξης" στην Ελλάδα. Διετέλεσε βουλευτής Ψαρών, γερουσιαστής και δύο φορές υπουργός Εθνικής Οικονομίας (1922 - 1924 και 1936 - 1937.

Από το Πολυτεχνείο της Ζυρίχης προέρχονταν και ο πολιτικός μηχανικός και βιομήχανος Αλέξανδρος Τσάτσος, γαμπρός του Α. Χατζηκυριάκου, ο οποίος αφού εργάστηκε στα υδραυλικά έργα του Στρυμόνα και σε άλλα δημόσια έργα, το 1935 ανέλαβε επιτελική θέση στην τεχνική εταιρεία "Εργα Θαλάσσης" και από το 1939 κατείχε επιτελικές θέσεις στην ΑΓΕΤ. Επί 20ετίας ήταν εντεταλμένος σύμβουλος και διευθύνων σύμβουλος και από το 1959 μέχρι το 1983 ήταν πρόεδρος του Δ.Σ. της τσιμεντοβιομηχανίας. Τα τελευταία χρόνια πριν την κατάρρευση και κρατικοποίηση της ΑΓΕΤ στο τιμόνι της εταιρείας βρίσκονταν ο γιος του Γεώργιος Α. Τσάτσος.

Ο Αλέξανδρος Τσάτσος, επί δύο θητείες πρόεδρος του ΣΕΒΒ, ήταν αυτός που είχε δηλώσει το 1981 με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, "δεν κάνομε πολιτικήν εμείς. Κάνομε βιομηχανίαν (...). Θα συνεχίσωμεν λοιπόν, να ακολουθώμεν τον δρόμον αυτόν της δημιουργίας". Ομως, το 1983 η οικογένεια Τσάτσου απομακρύνεται από τη διοίκηση της ΑΓΕΤ και παραπέμπεται σε δίκη (στη συνέχεια απηλλάγη των κατηγοριών). Πριν ο όμιλος της ΑΓΕΤ περάσει στον περίφημο Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, ο Γεώργιος Τσάτσος είχε προλάβει να δημιουργήσει ένα νέο εργοστάσιο παραγωγής τσιμέντου στο Μηλάκι Ευβοίας (οι δύο ιστορικές μονάδες της εταιρείας βρίσκοταν στη Δραπετσώνα και στο Βόλο).

Την εποχή εκείνη η οικογένεια Τσάτσου υποστήριζε πως δέχεται "μαφιόζικη επίθεση του ΠΑΣΟΚ σε επιχειρηματίες που ανήκαν πολιτικά στην Δεξιά" την ίδια στιγμή που η φιλοκυβερνητική "Αυριανή" πανηγύριζε για την κρατικοποίηση γιατί θεωρούσε πως αποδεικνύει τη βούληση της κυβέρνηση να «ξηλώσει τα παλιά τζάκια». Το υπουργείο Οικονομικών κατέθεσε μήνυση εναντίον του Αλέξανδρου Τσάτσου και των υιών του για απάτες σχετικά με την επιχειρηματική δραστηριότητα της οικογένειας. Μάλιστα ο τότε υπουργός Οικονομικών Γεράσιμος Αρσένης είχε δηλώσει πως «οι Τσάτσοι θα περάσουν τις γιορτές στην φυλακή». Ο εισαγγελέας έκανε απαλλακτική πρόταση στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, αλλά το τελευταίο εξέδωσε παραπεμπτικό βούλευμα διατάζοντας την απαγόρευση εξόδου από την χώρα, αλλά οι Τσάτσοι είχαν ήδη αναχωρήσει.

Λίγα χρόνια αργότερα, η μεταβίβαση της ιστορικής τσιμεντοβιομηχανίας στον ιταλικό όμιλο Calcestruzzi, επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, απασχόλησε επί χρόνια τον ελληνικό Τύπο. To 1994 η τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη δολοφόνησε τον πρώην διοικητή της Εθνικής Τράπεζας ΕΤΕ +1,21% Μιχάλη Βρανόπουλο. Στη προκήρυξη οι τρομοκράτες υποστήριζαν πως είναι "υπεύθυνος για το σκάνδαλο της ΑΓΕΤ Ηρακλής". Οι Ιταλοί, που είχαν αποκτήσει και τα υπό χρεοκοπία Τσιμέντα Χαλκίδος, έβγαλαν πάλι στο σφυρί την ΑΓΕΤ τον Οκτώβριο του 1999. Λίγους μήνες μετά η βρετανική Blue Circle (που τελικά αποκτήθηκε από τη γαλλική Lafarge) επικράτησε στο σχετικό πλειστηριασμό με αντίπαλο ομάδα ελλήνων επιχειρηματιών υπό τον όμιλο ΑΚΤΩΡ του Γ. Μπόμπολα.

Οι Γάλλοι συνέδεσαν το όνομά τους με το οριστικό κλείσιμο των Τσιμέντων Χαλκίδας με αποτέλεσμα να συμβάλλουν στην περαιτέρω εκτίναξη τηςη ανεργίας στην ήδη προβληματική περιοχή της Εύβοιας.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΦΟΠΛΙΣΤΕΣ???

ΑΡΓΩ
Σοβαρό προβληματισμό στον ευρύτερο ναυτιλιακό χώρο έχει προκαλέσει δικαιολογη-
μένα το γεγονός ότι το συλλογικό όργανο των ελλήνων εφοπλιστών, η ΕΕΕ, εμφανίστη-
κε στις αρχές του περασμένου Οκτωβρίου μεταξύ υποψήφιων στόχων τρομοκρατών,
καταγεγραμμένο σε συνωμοτικά σημειώματα μαζί με πρωτοσέλιδο δημοσίευμα ημε-
ρήσιας εφημερίδας που αναφερόταν σε δήθεν χαριστικές πράξεις της κυβέρνησης
όσον αφορά τη φορολογία των εφοπλιστών. Κατά την άποψή μας είναι εξαιρετικά σοβαρό, διότι πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας δυσμενούς εικόνας που καλλιεργείται συστηματικά τα τελευταία χρόνια απέναντι στον εφοπλισμό.
Ο χαρακτηρισμός της εμπορικής ναυτιλίας ως ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες της εθνικής οικονομίας αποτελεί τη μόνιμη επωδό των εκάστοτε κυβερνώντων. Ουδείς μέχρι σήμερα της αρνήθηκε αυτόν το ρόλο ή υποβάθμισε τη σημασία της, πέρα από την αδιανόητη ενέργεια της κατάργησης του υπουργείου Εμπορικής
Ναυτιλίας από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου το 2009. Μια εντελώς άστοχη πρωτοβουλία που ασχέτως εάν αποκαταστάθηκε εκ των υστέρων από την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά– είχε μεταξύ άλλων ως φυσικό επακόλουθο την υποβάθμιση στη συνείδηση του κόσμου της σημασίας της ναυτιλίας για τον τόπο μας. Το χειρότερο, διατάραξε άνευ λόγου τις σχέσεις της πολιτείας με τον εφοπλιστικό παράγοντα σε μια εξαιρετικά κομβική συγκυρία για το μέλλον της εθνικής οικονομίας, και συγκεκριμένα λίγο πριν οδηγηθούμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Από την άλλη πλευρά όμως, όσο και να προβάλλεται επισήμως η σημασία της ναυτιλίας για τον τόπο,
κανένας δεν στάθηκε απέναντι στο φαινόμενο της δημιουργίας μύθων γύρω από την εξέλιξη και τη λειτουργία της. Οι μύθοι αυτοί αφέθηκαν να ριζώσουν βαθιά στη συνείδηση των πολιτών διαποτίζοντας και δηλητηριάζοντας την κοινή γνώμη με άκρατο λαϊκισμό απέναντι στον εφοπλισμό. Τη ναυτιλία ναι, τη θέλουν όλοι, αλλά όχι και τους εφοπλιστές.
Οι ίδιοι οι άνθρωποι που έχουν κατακτήσει την πρωτοκαθεδρία στις παγκόσμιες θαλάσσιες μεταφορές, τη διεθνή αναγνώριση και το σεβασμό σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, παρουσιάζονται σήμερα στην ίδια τους την πατρίδα ως μια συντεχνία που δεν κάνει τίποτα περισσότερο παρά να ζητά διαρκώς από την κυβέρνηση να τους εξαιρέσει από την υποχρέωση καταβολής φόρων.
Ποιος Έλληνας, που τα τελευταία χρόνια έχει σφίξει μέχρι ασφυξίας το ζωνάρι του μετά από τον καταιγισμό των φόρων που του επιβάλλει το κράτος, δεν θα τους αντιπαθήσει; Θα ήταν περίεργο να συμβαίνει το αντίθετο.
Ο ιδιότυπος αυτός διασυρμός όμως, που αγγίζει το σύνολο του εφοπλισμού, είναι εθνικά επικίνδυνος και ηθικά ανεπίτρεπτος. Εθνικά επικίνδυνος επειδή αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα οδηγήσει στην εθελούσια έξοδο των εφοπλιστών από τη χώρα και κατ’ επέκταση στη δραστική μείωση της πολυδιάστατης προσφοράς της ναυτιλίας στην οικονομία της πατρίδας μας. Ποιος λογικός επιχειρηματίας άραγε θα παραμένει εσαεί σε έναν τόπο όπου λοιδορείται ή κινδυνεύει η σωματική ακεραιότητα του ίδιου ή των μελών της οικογένειάς του, όταν υπάρχουν άλλες επιχειρηματικές βάσεις, σε διάφορα μέρη του κόσμου, που είναι έτοιμες να στρώσουν κόκκινο χαλί για να υποδεχθούν τους εφοπλιστές και τα πολύπλευρα ωφέλη από τη διεθνή επιχειρηματική
τους δραστηριότητα; Από την άλλη πλευρά, είναι ηθικά ανεπίτρεπτος, γιατί οι έλληνες εφοπλιστές δεν είναι φοροφυγάδες. Βεβαίως, είναι πέρα ως πέρα αληθινό ότι επιχειρούν υπό ειδικό φορολογικό καθεστώς, αλλά αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το αντικείμενο της εργασίας τους δεν έχει την παραμικρή συσχέτιση με τηνοικονομία της χώρας μας. Τα ποντοπόρα πλοία λειτουργούν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αποκλειστικά στις διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές. Κυρίως όμως, είναι εντελώς ανεπίτρεπτο να λοιδορείται ο έλληνας εφοπλιστής όταν η ίδια η πατρίδα, με δική της πρωτοβουλία, τον προσκάλεσε εξήντα χρόνια πριν και του προσέφερε συγκεκριμένα κίνητρα, τα οποία εκείνη προέκρινε και υιοθέτησε για να υψώσει την ελληνική σημαία στα πλοία του ή για να εγκαταστήσει εδώ τα γραφεία των επιχειρήσεών του.
Η ιστορία έχει αποδείξει περίτρανα ότι έπραξαν άριστα οι σοφοί άνθρωποι που θέσπισαν τα κατάλληλα μέτρα για να αξιοποιηθεί υπέρ του εθνικού συμφέροντος η εκρηκτική δραστηριότητα που είχαν επιδείξει μεταπολεμικά στο εξωτερικό οι έλληνες εφοπλιστές. Η πατρίδα οφείλει χάριτες σε εκείνους τους πολιτικούς άνδρες για τις πρωτοβουλίες που έλαβαν τότε και οι οποίες αποδεδειγμένα συνέβαλαν στην ανάπτυξη του τόπου.
Με τα μέτρα που θεσπίστηκαν στα τέλη του 1953, βάσει των οποίων δόθηκε η αντικειμενική δυνατότητα στους έλληνες εφοπλιστές να υψώσουν την ελληνική σημαία στα πλοία τους, δημιουργήθηκαν χωρίς την παραμικρή επιβάρυνση του έλληνα φορολογούμενου οι προϋποθέσεις τόσο για τη δραστική αύξηση του συναλλάγματος όσο και για τη δημιουργία δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας, σε μια εποχή που η μετανάστευση αποτελούσε μια από τις κορυφαίες προτεραιότητες των συμπατριωτών μας και συγχρόνως μάστιγα για το κράτος μας. Με άλλα λόγια, η δυνατότητα λειτουργίας μιας διεθνούς δραστηριότητας όπως η ποντοπόρος εμπορική ναυτιλία
από την εθνική βάση, υπήρξε ένα απρόσμενο δώρο για τον αναπτυσσόμενο τότε τόπο μας, ασφαλώς δε, με την πάροδο του χρόνου έχει αποκτήσει ακόμα περισσότερη αξία για την εθνική οικονομία.
Αναντίρρητα βέβαια, κανείς δεν μπορεί –και δεν πρέπει σε μια δημοκρατία– να απαγορεύει σε οποιονδήποτε
να εκφράζει την αντίθεση ακόμα και την εμπάθειά του απέναντι σε έναν συγκεκριμένο κλάδο. Είναι όμως αδιανόητο, από τη μία πλευρά να διαδηλώνει η ίδια η πολιτεία την καταλυτική σημασία της ναυτιλίας για την εθνική οικονομία και από την άλλη να αφήνει εκτεθειμένους τους φυσικούς φορείς της να διαπομπεύονται –χωρίς αντίλογο– μέσα από τη γραφίδα ή το μικρόφωνο του όποιου δημοσιογράφου που πιθανώς δεν έχει επαρκή ενημέρωση για το θέμα. Και ακόμα χειρότερα, να παίρνουν τη σκυτάλη εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου–απ' όλα δυστυχώς τα πολιτικά φάσματα– και να συντάσσονται με τις απόψεις των όποιων αρθρογράφων επειδή και εκείνοι προφανώς δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα. Αυτό, επειδή όταν ακούγεται συχνά πυκνά ότι πρέπει να φορολογηθεί εδώ και τώρα ο μεγάλος πλούτος, οι εφοπλιστές αναφέρονται πρώτοι πρώτοι χωρίς κανείς να λαμβάνει υπόψη ότι καταβάλλουν ετήσιο υποχρεωτικό «χαράτσι» για τα πλοία τους, γνωστό ως
tonnage tax. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι το καθεστώς της συγκεκριμένης φορολόγησης το έχουν αντιγράψει και το έχουν υιοθετήσει οι περισσότερες ευρωπαϊκές ναυτιλίες, πολλές από τις οποίες μάλιστα απολαμβάνουν και επιδοτήσεων από τις κυβερνήσεις των χωρών τους, σε αντίθεση με τους Έλληνες που ποτέ δεν έχουν ζητήσει να επιδοτηθούν ούτε με ένα ευρώ.
Για να λέγονται όμως όλες οι αλήθειες, ούτε ο ίδιος ο εφοπλισμός έχει υπερασπιστεί αποτελεσματικά τη δημόσια εικόνα του. Ορισμένες δε φορές στο πρόσφατο παρελθόν, άτομα που δραστηριοποιούνται στον ναυτιλιακό χώρο προέβησαν, όχι μόνο σε ατυχείς αλλά και σε προκλητικές δηλώσεις. Επίσης πάντοτε υπάρχουν και επιχειρηματίες, η ζωή των οποίων αποτελεί αντικείμενο προβολής σε ειδικά έντυπα, γεγονός που κάποια χρόνια πριν δεν προκαλούσε ιδιαίτερη εντύπωση, επί των ημερών μας ωστόσο είναι φυσικό να επηρεάζεται αρνητικά ο μέσος πολίτης, μιας και όσα προβάλλονται δεν συνάδουν με την τεράστια οικονομική κρίση που βιώνει τα τελευταία χρόνια το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού.
Είναι επίσης αλήθεια ότι μεταξύ πολλών παραγόντων στο χώρο της ποντοπόρου ναυτιλίας, εδώ και δεκαετίες υπάρχει η άποψη ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερος προβληματισμός όσον αφορά τη βελτίωση της δημόσιας εικόνας του κλάδου στη χώρα μας, επειδή η δραστηριότητά του αφορά μόνο τον παγκόσμιο στίβο και επομένως η πορεία του εξαρτάται μόνο από την εξέλιξη της διεθνούς οικονομίας και ουδόλως της ελληνικής. Η άποψή μας όμως, η οποία ταυτίζεται με αυτήν ενός σημαντικού μέρους τη νέας –ηλικιακά– γενιάς του εφοπλισμού, είναι ότι οι εποχές έχουν αλλάξει. Όσο και εάν η εργασία των εφοπλιστών έχει αρχή και τέλος στον διεθνή και
μόνο χώρο, όσο και να αποτελεί απλή διαδικασία το ενδεχόμενο της μετεστέγασης των εφοπλιστικών γραφείων σε άλλα κέντρα, η πατρίδα είναι πάντοτε πατρίδα και τουλάχιστον οι έλληνες εφοπλιστές στη συντριπτική πλειοψηφία τους έχουν αποδείξει με τη διαχρονική τους διαδρομή ότι διακατέχονται τόσο από το συναίσθημα του νόστου όσο και από γνήσια πατριωτικά συναισθήματα. Και το πατριωτικό συναίσθημα δεν αποδεικνύεται, για παράδειγμα, από το κατά πόσον αποφασίζει κανείς να εμπιστευτεί την κατασκευή των νεότευκτων πλοίων του στα απαξιωμένα ναυπηγεία της χώρας μας, αντί στην Άπω Ανατολή. Πατριώτης είναι αυτός που με τη διαδρομή του στη ζωή προβάλλει κατά τον καλύτερο τρόπο τη χώρα του, είτε εργάζεται εδώ είτε στο εξωτερικό, ενώ παράλληλα ενδιαφέρεται κατά το δυνατόν και για τον πλησίον του, όπως διαχρονικά έχουν διατρανώσει με τις πράξεις τους πολλές προσωπικότητες από το χώρο της ελληνικής ναυτιλίας.
Στην Ελλάδα όμως, που η επιτυχία συχνά προκαλεί το φθόνο, το ανάθεμα είναι εύκολο και ανέξοδο. Αρκεί να πάει κανείς μερικά χρόνια πίσω για να θυμηθεί τι έγραφε ο Τύπος για το μακαρίτη τον Σταύρο Νιάρχο, το λαμπρό ίδρυμα του οποίου σήμερα ενεργεί ως από μηχανής Θεός αλλά και ως φωτεινό υπόδειγμα σε κάθε προσπάθεια που αφορά τον πολιτισμό και τη φιλανθρωπία στον τόπο μας.
Σήμερα, που η χώρα περνά στην πιο κρίσιμη φάση της μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο και που ο τόπος μας χρειάζεται όσο ποτέ όλες τις υγιείς και δημιουργικές του δυνάμεις ενωμένες σαν μια γροθιά μαζί με όλους τους εκπροσώπους του πολιτικού φάσματος, είναι ανάγκη να αλλάξει η δημόσια εικόνα της εμπορικής ναυτιλίας, και αυτό περισσότερο για το καλό του τόπου παρά των ίδιων των εφοπλιστών.
Η παρουσία της ναυτιλίας στη χώρα μας υπήρξε, είναι και θα παραμείνει ανεκτίμητη και σε κάθε περίπτωση αναντικατάστατη, από τη στιγμή που τα ωφέλη από τη δραστηριότητά της διαχέονται σε όλο τον τόπο. Οι ίδιοι οι εφοπλιστές θα χρειαστεί και αυτοί να εργαστούν με σύστημα και συνέπεια απέναντι στον πατριωτικό στόχο της αποκατάστασης της δημόσιας εικόνας της ναυτιλίας στην εθνική της βάση. Πιστεύουμε ότι αντιλαμβάνονται ότι είναι ανέφικτο να επιτευχθεί αυτό μόνο με τη βοήθεια μελετών και στατιστικών από ειδικούς φορείς, όσο έγκυροι και εάν είναι αυτοί. Ο απλός πολίτης που σήμερα δεν έχει να πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ ή τη ΔΕΗ και του κόβουν το ρεύμα ή καλείται να καταβάλλει φορολογία ακόμα και για εισοδήματα τα οποία τεκμαίρονται θεωρητικά και μόνο, δεν μπορεί να εκτιμήσει τους ψυχρούς αριθμούς της όποιας στατιστικής και ακολούθως να κατανοήσει τις αναγκαίες ιδιαιτερότητες της ναυτιλίας. Εάν του προσφέρουμε την αντικειμενική δυνατότητα
να πληροφορηθεί την πραγματικότητα γύρω από το έργο της ναυτιλίας τότε και μόνο μπορεί να αναστραφεί η δυσμενής εικόνα απέναντι στον κλάδο. Γιατί συγχρόνως κάθε πολίτης θα αντιληφθεί ότι ακόμα και μεγάλα κρατικά νοσοκομεία όπου ίσως και ο ίδιος να έχει νοσηλευτεί, όπως για παράδειγμα ο Ευαγγελισμός, σε μεγάλο βαθμό οφείλουν την ύπαρξή τους σε ανιδιοτελείς χορηγίες ανθρώπων της ναυτιλίας των Ελλήνων.
Παράλληλα, η συνειδητοποίηση από μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης γύρω από τα πραγματικά δεδομένα που οδήγησαν τη ναυτιλία μας στην κορυφή των παγκόσμιων θαλάσσιων μεταφορών, μπορεί να αποβεί και εθνικά ωφέλιμη υπό την άποψη ότι μπορεί να λειτουργήσει ως πρότυπο οραματισμού και δημιουργίας, ιδιαίτερα για τους νέους.
Σε όλη τους τη διαδρομή οι έλληνες εφοπλιστές επιδίωξαν να λειτουργούν απόλυτα ανταγωνιστικά και χωρίς να περιμένουν ποτέ την ελάχιστη οικονομική στήριξη από την πατρίδα τους. Όσοι περισσότεροι Έλληνες υιοθετήσουν αυτή την πρακτική στη δική τους διαδρομή από εδώ και πέρα, τόσο αυξάνονται οι ελπίδες για την πατρίδα μας να πραγματοποιήσει τη μεγάλη υπέρβαση και να αποτελέσει στον τομέα της ανάπτυξης παγκόσμιο παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή.
Γεώργιος Μ. Φουστάνος
Δεκέμβριος 2014

ΝΩΡΙΣ ΤΟ ΠΡΩΙ: Κρουαζιερόπλοιο εμβόλισε σκάφος του Λιμεναρχείου Χίου ανοιχτά του Καρφά

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Σοβαρές ζημιές υπέστη το ναυαγοσωστικό σκάφος του Λιμεναρχείου Χίου που
λίγο πριν τις...6 το πρωί της Κυριακής συγκρούστηκε με το κρουαζιερόπλοιο 
AEGEAN PARADISE που εκείνη την ώρα διέρχονταν ανοιχτά του 

Καρφά με σκοπό να αγκυροβολήσει έξω από το λιμάνι της Χίου.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ η σύγκρουση ήρθε ως αποτέλεσμα της πυκνής ομίχλης 

που επικρατούσε τις πρωινές ώρες της Κυριακής στο στενό μεταξύ Χίου 

και Τσεσμέ. Τότε εξαιτίας της μειωμένης ορατότητας που δεν ξεπερνούσε 
τα 10 μέτρα, το πλοίο εμβόλισε το ναυαγοσωστικό

 σκάφος του Λιμεναρχείου Χίου με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρές ζημιές.
Ευτυχώς από την σύγκρουση δεν τραυματίστηκε κανείς λιμενικός ενώ το 
κρουαζιερόπλοιο παραμένει ανοιχτά του λιμένα της Χίου.

Μέχρι στιγμής πάντως το Αρχηγείο του Λιμενικού δεν έχει εκδώσει κάποια σχετική 

με το θέμα ανακοίνωση.

EGYPTIAN RORO SUNK ON 5 JULY 15, SOON AFTER HER DEPARTURE FROM SAFAGA

.....it is so egoistic that authorities, still do not check/inspect the roro/pax ships , after so many victims in the area. If crew and drivers rescued this time, the toll is very high. The spokesman report is so ridiculous that
won't give any further comment.

Ro-ro cargo vessel TABA capsized and sank some 20 nautical miles from Safaga (Egypt) in the Red sea shortly after leaving the port on July 5. The vessel was bound for Dhiba, Saudi Arabia.

The Red Sea Ports Authority informed that all 37 people on board, passengers and crew, were rescued from the sinking ship by Egyptian rescue teams of the local Naval forces.

At the time of the incident, the ship was loaded wirh 43 cargo trucks. All of the passengers were Egyptian except for two; a Sudanese and a Lebanese.

Image by CairoPost

The teams were dispatched at the incident location by the Safaga Naval Base, which have received earlier a distress signal from the ship.

Officials reports about 9 injured people, three crew members with fractures and six passengers with light injuries.

Abd ElReheem Mustafa, the port’s authority spokesperson stated that the most probable cause for the ship listing was improper loading. He said most of the trucks were loaded on one side of the vessel than on the other, which made the vessel to lose balance and soon afterwards to sink. There is ongoing further investigation into the incident.

TABA is Egypt-flagged 3,133 dwt ro-ro cargo ship, built in 1985 and managed by Lebanon-based SeaChart Marin

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΣΒΑΡΤΖΕΝΕΓΚΕΡ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - ARNOLD SCHWARTZENEGGER STATEMENT

Posted by Cassandra στο Ιουλίου 6, 2015

Ό,τι έκανα στη ζωή μου το έκανα. Αυτό, όμως, που με ιντριγκάρει είναι οι ιστορικές περίοδοι. Θα ήθελα να ήμουν έστω και μια μύγα στην αρχαία Ελλάδα, όταν έχτιζαν την Ακρόπολη. Να ήμουν ένας απλός παρατηρητής, όχι πρωταγωνιστής, τη στιγμή που «γραφόταν» η ιστορία.
Η ταινία γυρίστηκε πριν καν προλάβω να ονειρευτώ μια καριέρα στον κινηματογράφο, όμως μου απέφερε 1.000 δολάρια την εβδομάδα και με τα χρήματα που πήρα άρχισα εντατικά μαθήματα αγγλικών και υποκριτικής. Από μικρός είχα ιδιαίτερη αγάπη στην Ελλάδα, στους αρχαίους μύθους και ήρωες.
Για εμάς, που έχουμε ασχοληθεί με το body building, η αρχαία Ελλάδα είναι πάντα στο επίκεντρο, νιώθουμε σαν συνεχιστές των αρχαίων Ελλήνων και για αυτό το λόγο αγαπώ ιδιαιτέρως τον Ηρακλή. Είμαι πολύ στενοχωρημένος για όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς πολιτισμοί και λαοί με τεράστια ιστορία αγωνίζονται για να επιβιώσουν. Πιστεύω στους Έλληνες και στην ψυχή τους. Θα τα καταφέρετε.